Index Page
Ντοκουμέντα της εποχής

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΙΚΡΩΝΗΣ - Μια παρεξήγηση;
Γιατί τον αναφέρουν ως νεκρό του Πολυτεχνείου και όχι του Πανεπιστημίου Πατρών; Νεκρός από καρκίνο ή από τα χτυπήματα της ασφάλειας Πατρών;
 

Με αφορμή την εκδήλωση λόγου στις 16 Νοεμβρίου 2002 στον Εμπορικό- εισαγωγικό σύλλογο της Πάτρας με θέμα "Ο ρόλος του Πανεπιστημίου της Πάτρας στην εξέγερση του 1973" και την ανάγκη που προέκυψε για την δημιουργία αρχείου και την καταγραφή μαρτυριών από την εποχή εκείνη, σας καταθέτω την δική μου μαρτυρία για τον φοιτητή της σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Π. Πατρών Γιάννη Μικρώνη.

Είναι η δική μου κατάθεση, όπως εγώ την ξέρω και την έζησα, γιατί εκείνη την εποχή υπήρξα πολύ στενή του φίλη. Είναι επίσης πληροφορίες που πήρα από την αδελφή του Σία Μικρώνη, μαρτυρίες από γιατρούς του Λαϊκού Νοσοκομείου και φοιτητές της Ιατρικής που τον γνώρισαν κάνοντας την πρακτική τους άσκηση.

Τον Γ. Μικρώνη όλοι τον θυμούνται ως μια έντονη προσωπικότητα που ανησυχούσε για τη πολιτική κατάσταση που επικρατούσε και προσπαθούσε να ταρακουνήσει τα πράγματα με τις συζητήσεις του, τη συμμετοχή του στις παρέες των συμφοιτητών του, σε κάποια εκδήλωση που αντιπαρατίθετο στο πολιτισμό της χούντας.

Τον θυμάμαι στην προβολή της ταινίας του Θ.Αγγελόπουλου "Αναπαράσταση" και τη συζήτηση που ακολούθησε στην αίθουσα. Εδώ θέλω να επισημάνω και νομίζω ότι έχει σημασία ν΄ αναφέρω ότι εγώ η ίδια ουδεμία σχέση είχα πριν με τη Πάτρα παρά μόνο τις επισκέψεις μου τα Σαββατοκύριακα γιατί πραγματικά είχα γοητευτεί από το τρόπο ζωής των φοιτητών. Η απρόσωπη σχολή στην Αθήνα που φοιτούσα δεν μου έδινε τέτοιες ευκαιρίες.

Η έντονη αυτή δραστηριότητα του Γιάννη ανακόπτεται- δεν διακόπτεται- ως προς την φυσική παρουσία του στη Πάτρα από το γεγονός και την ατυχία που είχε να προσβληθεί τον Ιανουάριο του 1972 από καρκίνο των λεμφαδένων. Αρχίζει μια Οδύσσεια και αρχίζει να περιφέρεται μεταξύ Λαϊκού νοσοκομείου στην Αθήνα, Λονδίνου, Πάτρας.

Στο Λαϊκό νοσοκομείο συνδέεται με τους αντιχουντικούς γιατρούς και στο προσκεφάλι του κάθε μέρα βρίσκεται κρυμμένο κι από ένα παράνομο βιβλίο για την αριστερά και τις ιδέες της. Τον κουράρει ο βοηθός του καθηγητή κ. Φέσσα γιατρός κ. Κουρής, Αποκτάει επαφή με την φοιτήτρια της Ιατρικής τότε Θέκλα Κίζη η οποία κάνει τις ασκήσεις των τριμήνων στο νοσοκομείο και μακρινή του ξαδέλφη. Στα ολιγοήμερα ταξίδια του στη Πάτρα μεταφέρει την Πανσπουδαστική και προσπαθεί να εντοπίσει και να στρατολογήσει κι άλλους.

Τις ημέρες της κατάληψης της Νομικής σχολής βρίσκεται για θεραπεία στο Λαϊκό νοσοκομείο. Η κατάσταση του είναι υπό έλεγχο, έχει επισκεφθεί και νοσοκομείο του Λονδίνου μαζί με το φίλο του και συμφοιτητή του Φώτη Χουλιάρα, οι γιατροί του οποίου έχουν συμφωνήσει με την αγωγή και την καλή ποιότητα ιατρικής περίθαλψης των γιατρών στην Ελλάδα.

Από το Λαϊκό παρακολουθεί και ενημερώνεται για την κατάληψη της Νομικής από τους φίλους πια που έχει αποκτήσει στο νοσοκομείο κι εμένα που με παρακαλεί να πηγαίνω έξω από τη σχολή και στη συνέχεια να του μεταφέρω τις εξελίξεις και το κλίμα. Την τελευταία μέρα της κατάληψης πετυχαίνει εξιτήριο και μαζί βρισκόμαστε έξω από την Νομική. Είναι ακριβώς η ώρα που αποφασίζουν οι φοιτητές να φύγουν αλλά στη συνέχεια μαζί με αυτούς βρισκόμαστε κι εμείς στο μέσον ενός άγριου κυνηγητού από την αστυνομία. Βρίσκουμε καταφύγιο στη πλατεία Συντάγματος, γωνία Φιλελλήνων και 'Οθωνος σε φροντιστήριο Αγγλικών. Ο καθηγητής που δίδασκε εκείνη την ώρα μας βοηθά και μας περνάει στην αίθουσα παρασταίνοντας τους μαθητές, μας δίνει βιβλία και τετράδια για να γίνουμε πειστικοί και παρακολουθούμε επί δύο σχεδόν ώρες το μάθημα. Η αστυνομία κάνει έλεγχο δεν υποψιάζεται και φεύγει. Έτσι δεν συλληφθήκαμε.

Το διάστημα μέχρι τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ο Γιάννης έχει τελειώσει τη βασική θεραπεία του. Όλο τον Οκτώβριο μέχρι 14-15 Νοέμβρη, βρίσκεται στο πατρικό του σπίτι στον Αλισσό για ανάρρωση μια και οι τελευταίες χημειοθεραπείες τον είχαν καταπονήσει. Η ανάρρωση του είναι θεαματική και οι γιατροί είναι ικανοποιημένοι. Του συνιστούν να αρχίσει την κανονική του ζωή.

Όταν μαθαίνει για την κατάληψη και τις εξεγέρσεις των συμφοιτητών του βρίσκεται αμέσως στο Παράρτημα της Πάτρας και όλοι μαρτυρούν τη καλή του φυσική κατάσταση. Μένει όλες τις μέρες μέσα στην κατάληψη. Αρχές Δεκεμβρίου πηγαίνει στην Αθήνα για εξετάσεις και τ΄ αποτελέσματα είναι αισιόδοξα. Μετά ολιγοήμερη παραμονή του στην Αθήνα επιστρέφει στο πατρικό του σπίτι και μετά από δύο -τρεις μέρες αρχίζει να πονάει.

Φεύγει μόνος του για Αθήνα και τρέχει στο Λαϊκό νοσοκομείο γιατί εκεί ξέρει τους γιατρούς. Έχει υποστεί ρήξη συκωτιού λόγω χτυπημάτων και οι γιατροί προσπαθούν να τον κρατήσουν στη ζωή. Δηλώνουν με βεβαιότητα ότι η αιμορραγική αυτή κατάσταση ουδεμία σχέση έχει με την εξέλιξη της αρρώστιας του. Η δηκτικότητα όμως του αίματος του είναι χαμηλή και στις 17 Δεκεμβρίου χάνει τη μάχη (περίπου 1.00 τη νύχτα). Οι γιατροί του νοσοκομείου παραλαμβάνοντας τον τραυματισμένο αμέσως μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και αγνοώντας προφανώς ότι δεν ήταν στην κατάληψη του Πολυτεχνείου αλλά στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών, τον δηλώνουν μετά την κατάληξη του, ως νεκρό του Πολυτεχνείου.

Στην ληξιαρχική πράξη θανάτου αναφέρεται ως αιτία θανάτου η ρήξη ύπατος. Πιθανολογείται ότι τις μέρες μετά την κατάληψη του Πολυτεχνείου της Πάτρας στις μετακινήσεις του με τα ΚΤΕΛ Πάτρα - Αθήνα - Αλισσός τις δύσκολες εκείνες ημέρες ότι χτυπήθηκε από ασφαλίτες.

Στη συνέχεια καλούν τον πατέρα του στην ασφάλεια και παρουσία του εισαγγελέα κ. Τσεβά ανακρίνεται για το θάνατο του γιου του. Αναφέρει ότι ο Γιάννης πέθανε επειδή γρονθοκοπήθηκε από τους ασφαλίτες και μάλιστα οι πληροφορίες του έλεγαν ότι ήξεραν ποιόν ακριβώς χτυπούσαν και για την ακριβή κατάσταση της υγείας του.

Κηδεύτηκε στον Άνω Αλυσσό με την έντονη παρουσία της ασφάλειας Πατρών αλλά και των συμφοιτητών του και ομάδας καθηγητών του Π. Πατρών οι οποίοι παρέδωσαν αργότερα στην οικογένεια του τιμητικό μετάλλιο, τιμής ένεκεν. Διατυπώθηκε δε η πρόταση μετά τη μεταπολίτευση να πάρει το όνομα του αίθουσα της πολυτεχνικής σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών, η οποία μέχρι σήμερα δεν υλοποιήθηκε.

Μετά το θάνατο του και αμέσως μετά το χτύπημα σημαντικού πυρήνα της ΑΝΤΙΕΦΕΕ, τον Φλεβάρη του 1974 μου ζητήθηκε από την Θ. Κίζη να αντικαταστήσω το κενό του Γιάννη Μικρώνη και οργανώθηκα, στέλνοντας ανταποκρίσεις στα ξένα δημοσιογραφικά πρακτορεία (Ντώιτσε Βέλλε κλπ). Δεν γνωρίζω μέχρι τώρα εάν η αντικατάσταση αφορούσε και τον συγκεκριμένο αυτό τομέα και εάν τον κατείχε μέχρι τότε ο Γιάννης.

Τέλος θέλω να αναφέρω ότι μέχρι τώρα δεν χρειάστηκε να καταμαρτυρηθεί όλη αυτή η ιστορία γιατί δεν υπήρχε ένα οργανωμένο πρόγραμμα καταγραφής μαρτυριών και αρχείου. Τα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ, επιμένουν να επικεντρώνουν στα ίδια και στα ίδια επώνυμα πρόσωπα επετειακά και η πρόσβαση σε αυτά δεν είναι πάντα εύκολη από μεμονωμένα πρόσωπα ούτε πάντα εγγυώνται τη σωστή καταγραφή. Εξάλλου η σεμνότητα εκ μέρους της οικογένεια του δεν μου άφηνε πολλά περιθώρια να την δημοσιοποιήσω εγώ, σεβόμενη τη θέση τους.

Μετά τις τελευταίες ενέργειες σας που μου έγιναν γνωστές από τον σύντροφο μου στη ζωή, Φώτη Χουλιάρα και την εκδήλωση που παρακολούθησα στη κατάμεστη αίθουσα από τη γενιά του Πολυτεχνείου στη Πάτρα, αποφάσισα να σας καταθέσω ότι γνωρίζω για το Γιάννη που η φιλία του τότε σημάδεψε ολόκληρη τη μετέπειτα ζωή μου.

Πιστεύω να προχωρήσετε στο έργο αυτό και να δημιουργηθεί ένα πλήρες αρχείο που να παραδοθεί στην ιστορία και στη νέα γενιά. Υπάρχει ανάγκη να καταδειχθεί ότι η γενιά μας δεν αντιπροσωπεύεται μόνο από τους λίγους γνωστούς αλλά από τους πολλούς ανώνυμους αντιήρωες πολλούς από τους οποίους ήσαν παρόντες και στην κατάληψη του δικού σας Πανεπιστημίου, μεταξύ των οποίων και Ο ΔΙΚΟΣ ΣΑΣ Γιάννης Μικρώνης.

Φιλικά
Σοφία Χ.

* Οι λεπτομερείς της δράσης του, δεν αναφέρονται για να πιστοποιήσουν την δράση του, η οποία δεν αμφισβητείται εξάλλου από κανέναν, αλλά επί ευκαιρία να αξιολογηθούν και να καταγραφούν από την επιτροπή σας στη δημιουργία του αρχείου σας.


Αναφορές για τον Γ. Μικρώνη

Αναφορά για τον Γ. Μικρώνη υπάρχει στο βιβλίο: "Πολυτεχνείο 73 - ρεπορτάζ με την Ιστορία", Β τόμος, εκδ. Φιλιππότη, Αθήνα 2004, του Γεώργιου Γάτου.

- Στη σελ. 48. αναφέρεται στον κατάλογο των επώνυμων νεκρών (αρ. 24.).
- Στη σελ. 52 του ίδιου βιβλίου αναφέρεται: "Ο Ι. Μικρώνης του Αγγέλου, 22 ετών, φοιτητής, του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών από τον Άνω Αλυσσό Αχαϊας. Συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών. Κτυπήθηκε μετά τα γεγονότα υπό συνθήκες που παραμένουν ακόμα αδιευκρίνηστες. Συνεπεία της κακοποίησής του υπέστη ρήξη του ήπατος εξ' αιτίας της οποίας πέθανε στις 17-12-1973 στο Λαϊκό Νοσ. Αθηνών όπου νοσηλευόταν. Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, ο τραυματισμός του συνέβη στην Πάτρα, άλλες όμως πληροφορίες τον τοποθετούν στην Αθήνα. Η περίπτωσή του παραμένει υπό έρευνα. Σε ορισμένους καταλόγους νεκρών αναφέρεται ανακριβώς ως Κώστας Μικρώνης.
- Στη σελ. 55 υπάρχει φωτογραφία του.

Πηγή του βιβλίου και των συγκεκριμένων αναφορών είναι το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Ερευνητικό Έργο "Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973" (υπεύθυνος Λεωνίδας Καλλιβρετάκης, Δ/ντής Ερευνών).

Τέλος, αναφορές και μαρτυρίες για τη συμμετοχή και τη δράση του Ι. Μακρώνη στο ΑΦΚΠ δίνουν αρκετοί παλιοί φίλοι του, συναγωνιστές και συμφοιτητές του. Η είδηση για το θανατό του διαδόθηκε με μιας στους φοιτητικούς κύκλους και την προηγούμενη της κηδείας κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα το μήνυμα για την παρουσία όσο το δυνατόν περισσότερων φοιτητών σ' αυτήν. Πραγματικά την επόμενη η συμμετοχή των φοιτητών του ΑΦΚΠ ήταν έντονη. Παρόντα ήταν ακόμα και μέλη του χουντικού φοιτητικού συλλλόγου υπό τον Θ. Περρωτή... Ο θανατός του ανακοινώθηκε την ίδια μέρα από την Ντόϊτσε Βέλλε.

 


Αρχική Σελίδα


Γενιά συντρόφων του ΑΦΚ της Πάτρας
e-mail: geniafakp@yahoo.com

Τελευταία ενημέρωση: 28/10/2007