Index Page
Κείμενα

Μαρτυρίες
«Δεν νιώθω καλά όταν μου λένε για δικαίωση»

Του Μάκη Νοδάρου

[ Αναδημοσίευση από την εφ. "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" - 17/11/2007 ]

Τζόγια ΚαππάτουΤο όνομά της περιέχεται στον απόρρητο κατάλογο των διακοσίων συνολικά «χαρακτηρισμένων» ως «ηγετικών στοιχείων της Αριστεράς φοιτητών της Πάτρας», που φακέλωσε την περίοδο του 1973 η τοπική Ασφάλεια στην προσπάθειά της να ελέγξει και να εκφοβίσει τους φοιτητές που εξέφραζαν το διαφορετικό. Δηλαδή την αγωνιστική διάθεση και όχι μόνο κατά της δικτατορίας.

Ο λόγος για την Τζόγια Καππάτου, νυν λέκτορα στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Τεχνολογίας Υπολογιστών του Πολυτεχνείου της Πάτρας. Πρώην δυναμική φοιτήτρια και ηγετική φυσιογνωμία του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος, που την περίοδο της χούντας μαζί με μια πολυμελή ομάδα συμφοιτητών της έγιναν με τις κινητοποιήσεις τους «πονοκέφαλος» στις τότε αστυνομικές αρχές της Πάτρας, στέλνοντας με τις ενέργειές τους το μήνυμα σε όλη τη χώρα, ότι η φλόγα και ο αγώνας για την ελευθερία και τα ιδανικά της δεν ήταν αποκλειστική υπόθεση των Αθηνών αλλά και της επαρχίας...

«Το φοιτητικό κίνημα της Πάτρας την περίοδο της χούντας ήταν μοναδικό και πάντα από την αρχή λειτουργούσε ενωμένο σαν μια γροθιά» -μας λέει η κ. Καππάτου και προσθέτει:

«Παίρναμε τις αποφάσεις μας πάντα μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες. Μαζευόμαστε συνήθως κρυφά σε κάποιο σπίτι σαν παρέα, προγραμματίζαμε τις δράσεις μας, συζητούσαμε και ακούγαμε όσους διαφωνούσαν, αποφασίζαμε και την επόμενη ημέρα οι προτάσεις μας γίνονταν αποδεκτές από όλους τους φοιτητές».

Η λέξη δικαίωση για την «καταζητούμενη» από την τότε Ασφάλεια Τζόγια Καππάτου δεν την αγγίζει. Το αντίθετο, την ενοχλεί και μάλιστα αρκετά καθώς -όπως μας λέει-, όταν κάποιος αγωνίζεται για κάποια ιδανικά δεν το κάνει για να δικαιωθεί, αλλά γιατί λειτουργεί με βάση τις αρχές του και το όραμά του.

«Δεν περίμενα ποτέ ούτε περιμένω να εισπράξω την αναγνώριση για όλα εκείνα που αγωνίστηκα μαζί με τους συμφοιτητές μου. Απλά μέσα από εκείνον τον όμορφο και συναρπαστικό αγώνα, νιώθω ότι έβαλα κι εγώ ένα λιθαράκι για να αλλάξει εκείνη η κατάσταση και αυτό είναι το μοναδικό στοιχείο που με ικανοποιεί. Δεν νιώθω καλά όταν μου λένε για δικαίωση. Δεν είναι η δικαίωση το κίνητρο των τότε αγώνων. Είναι η υποχρέωση που έχουμε όλοι για την πραγματική δημοκρατία και η μετέπειτα στάση της ζωής μας απέναντι στους αγώνες. Αυτό είναι που με γεμίζει. Τότε ήταν το Πολυτεχνείο, σήμερα οι αγώνες συνεχίζονται με άλλα "Πολυτεχνεία" που δημιουργούν τα σύγχρονα προβλήματα. Η δικαίωση βρίσκεται στην ανάπτυξη αυτών ακριβώς των αγώνων», λέει στην «Ε».

Στις 10 Αυγούστου του 1973 η Τζόγια Καππάτου, η μοναδική φοιτήτρια και εφτά ακόμη φοιτητές της Πάτρας που συνελήφθησαν από την Ασφάλεια στην κατάληψη της φοιτητικής λέσχης τον Μάρτιο του 1973, οδηγούνται για να δικαστούν στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο της Πάτρας. Τέσσερις από τους φοιτητές καταδικάζονται με αναστολή και οι υπόλοιποι, μεταξύ τους και η Τζόγια Καππάτου, αθωώνονται.

Η ίδια όμως μαζί με μια ακόμη φοιτήτρια, την Αννα Μπαστάκη, δεκαέξι ακόμη συμφοιτητές τους, εφτά δικηγόρους κι έναν οικοδόμο, με τη συνδρομή των «ασφαλίτικων» αστυνομικών αρχών της Πάτρας κατηγορήθηκαν αμέσως μετά την εκκένωση του παραρτήματος του Πανεπιστημίου της Πάτρας τον Νοέμβρη του 1973, ως πρωτεργάτες των κινητοποιήσεων και μπήκαν στο στόχαστρο της Ασφάλειας αμέσως μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου στην Αθήνα. Προφυλακίστηκε στις φυλακές Κορυδαλλού, από όπου αφέθηκε προσωρινά μέχρι να δικαστεί, πράγμα που δεν συνέβη καθώς ήρθε η μεταπολίτευση.

Εκείνες τις ημέρες του Νοέμβρη του '73, των κινητοποιήσεων και των αγώνων των φοιτητών της Αθήνας, οι φοιτητές της Πάτρας προχωρούν και αυτοί στην κατάληψη του παραρτήματος του Πανεπιστημίου στην οδό Κορίνθου. Η Τζόγια Καππάτου μαζί με 11 άλλους συμφοιτητές της εκλέγονται στην επιτροπή κατάληψης. Βρίσκονται σε συνεχή επαφή με τους συμφοιτητές τους της Αθήνας και μαθαίνουν τα νέα τους. Τις απόψεις τους τις περνούν μέσα από τον ραδιοφωνικό σταθμό που στήνουν και που ακούει όλη η πόλη. Οταν όμως ο στρατός μπήκε στο Πολυτεχνείο στην Αθήνα η επιτροπή κατάληψης στην Πάτρα εκτιμώντας την όλη κατάσταση και θεωρώντας ότι θα γίνουν συλλήψεις και θα χτυπηθεί το κίνημα, έβαλε σε εφαρμογή σχέδιο για την αποχώρηση των φοιτητών παραπλανώντας με διάφορα τεχνάσματα την Αστυνομία.

Διαδήλωση μπροστά στο Παράρτημα του Πανεπιστημίου της Πάτρας - 16 Νοέμβρη 2007 - Α. Μαργέτης«Τελευταίοι φύγαμε εμείς που αποτελούσαμε την επιτροπή κατάληψης», μας λέει η κ. Καππάτου και σημειώνει:

«Στη συνέχεια κρυφτήκαμε σε σπίτια γνωστών. Η Αστυνομία μπήκε στα σπίτια μας, έκανε έρευνες και φυσικά μέχρι τη μεταπολίτευση μάς είχε στο στόχαστρο ως επικίνδυνους για τη δημόσια τάξη...»

Σήμερα, 34 χρόνια μετά από εκείνα τα γεγονότα που σημάδεψαν τη χώρα μας αλλά και τη ζωή των όσων συμμετείχαν στους αγώνες για τη δημοκρατία, η Τζόγια Καππάτου, λέκτορας στον γνωστό της από παλιά χώρο του Πανεπιστημίου Πατρών, αναπολεί το παρελθόν με ένα χαμόγελο...

Τα μάτια της βγάζουν φωτιές και η φωνή της αλλάζει χροιά όταν μας περιγράφει τα τότε κυνηγητά με την Αστυνομία, τις παρακολουθήσεις, τους ξυλοδαρμούς και τις συλλήψεις των συμφοιτητών της.

«Οπως τα παιδιά στην Αθήνα έτσι κι εμείς, εδώ στην Πάτρα, παλέψαμε και πολεμήσαμε στα ίσια το τότε καθεστώς, καταγγέλλοντας και τους πάτρονες τους Αμερικάνους, για τα ιδανικά της πραγματικής ελευθερίας και δημοκρατίας. Το κίνημά μας, κατ' αρχήν μια αυθόρμητη έκρηξη των φοιτητών, οργανώθηκε πολύ γρήγορα κλιμακώνοντας τους στόχους του ενάντια στη δικτατορία, για την πραγματική ανεξαρτησία και δημοκρατία στη χώρα μας. Οι αγώνες μας κατέφεραν καίριο πλήγμα στην αμερικανοκίνητη χούντα. Η ζωή όλων μας σημαδεύτηκε και αυτό που έμεινε μέσα μας είναι η δύναμη και η άρνηση για συμβιβασμό», λέει στην «Ε» η Τζόγια Καππάτου, η νούμερο 2... στην απόρρητη έκθεση της Ασφάλειας «περί της φοιτητικής αναταραχής εις το Πανεπιστήμιο Πατρών κατά το από 14-17/11/1973 χρονικό διάστημα».



Αρχική Σελίδα


Γενιά συντρόφων του ΑΦΚ της Πάτρας
e-mail: geniafakp@yahoo.com

Τελευταία ενημέρωση: 28/10/2007