Index Page
Κείμενα

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ:Το κουφάρι ενός αυθόρμητου κινήματος

Φραντζεσκάκης Ματθαίος, Περιοδικό ΑΝΤΙ 17-11-2000

[Το κείμενο αυτό αποτέλεσε εισαγωγικό σημείωμα ενός φακέλου-αναφοράς στην εξέγερση του Πολυτεχνείου από το περιοδικό ΑΝΤΙ το Νοέμβριο του 2000. Eπειδή θεωρούμε ότι το κείμενο έχει διαχρονική σημασία , το φιλοξενούμε εδώ.]

 

Είκοσι επτά χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου της Αθήνας, το μόνο που μπορεί να μας θυμίζει εκείνα τα γεγονότα ακόμη είναι οι επίσημες εκδηλώσεις της καθιερωμένης ετήσιας επετείου τους.

Νεκρολογίες, συγκινησιακές περιγραφές και καταθέσεις στεφάνων, όλα προς τιμήν του κυρίαρχου λαού και των αγώνων του, κατακλύζουν για μία-δύο ημέρες κάθε χρόνο τέτοια εποχή τις συχνότητες τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών, τις σελίδες εφημερίδων και περιοδικών με πρωταγωνιστές τα ίδια πρόσωπα που καθημερινά, υποδυόμενοι τους πολιτικά πρωτοπόρους, αντιμετωπίζουν τον λαό όπως ο τραγικός ποιητής τον χορό του: Ως άβουλο πλήθος που είναι υποχρεωμένο να πράττει σύμφωνα με τις επιδιώξεις τους.

Χωρίς αμφιβολία το Πολυτεχνείο αποτελεί σημαντικό ιστορικό, πολιτικό και κοινωνικό γεγονός της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, ένα πολύτιμο σύμβολο ίσως, ικανό να φωτίσει τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά μας, να διδάξει τον τρόπο εκπλήρωσης και υπεράσπισής τους. Δεν υπάρχει ωστόσο λόγος για εκτενείς αναφορές στα ίδια τα γεγονότα και την αιματηρή κατάληξή τους που θα ξεπερνούσε άλλωστε τους στόχους αυτού του σύντομου σημειώματος. Εξάλλου το Αντί το έχει πράξει ήδη αυτό.

Αντίθετα, επείγει περισσότερο ίσως από κάθε άλλη φορά η επανεκτίμηση της σημερινής πραγματικότητας που ώς ένα σημείο δημιουργήθηκε και εξαιτίας των γεγονότων του Νοέμβρη του 1973. Μιας πραγματικότητας πολύ διαφορετικής απ αυτή που ονειρεύτηκαν όλοι όσοι έχασαν τη ζωή τους, βασανίστηκαν ή εξευτελίστηκαν από το αστυνομικό κράτος εκείνη την εποχή.

Γιατί οι μηχανισμοί καπήλευσης των γεγονότων που εμφανίστηκαν αμέσως μετά την πτώση της χούντας και συνεχίζουν να υφίστανται ακόμη υπήρξαν απολύτως επιτυχημένοι. Το Πολυτεχνείο ήταν ένα αυθόρμητο κίνημα το οποίο ξεπήδησε μέσα από μερικές, μικρές σε μέγεθος αλλά ενθουσιώδεις, ομάδες, τα μέλη των οποίων στη συντριπτική τους πλειονότητα δεν ήταν οργανωμένα σε πολιτικά κόμματα. (Η επίσημη Αριστερά, μάλιστα, συνιστούσε αυτοσυγκράτηση.) Η σπίθα γρήγορα εξελίχθηκε σε γενικευμένη λαική εξέγερση που είχε ως στόχο της τη διαμαρτυρία για το καθεστώς ανελευθερίας κάτω από το οποίο ζούσε η χώρα. Έφτασε, όμως, να θεωρείται στις μέρες μας ως συντονισμένη επανάσταση που σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε αποκλειστικά από τους μηχανισμούς των πολιτικών κομμάτων και ορισμένων οργανώσεών τους. Αναπόφευκτα η ιστορική ευθύνη αφαιρέθηκε από τους πραγματικούς υπευθύνους και πέρασε στα χέρια πολιτικών προσώπων που ελάχιστα έπραξαν κατά την διάρκεια της δικτατορίας, αυτοεξόριστων περιπατητών του Quartie Latin, που επέστρεψαν ως σωτήρες όταν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία, και αρκετών αγωνιστών που φρόντισαν να συμπλεύσουν έγκαιρα μαζί τους, εξαργυρώνοντας ως σύντροφοι πλέον τους αγώνες τους. Δυστυχώς, αυτοί οι τελευταίοι δεν είναι λίγοι. Πρόσωπα που κάποτε υπήρξαν πρωτεργάτες του αντιδικτατορικού αγώνα εξελίχθηκαν με τα χρόνια σε στυγνούς γραφειοκράτες, κυνικούς διαχειριστές, τελικά σε αποκλειστικούς υπηρέτες των δικών τους συμφερόντων και όσων αναγνωρίζουν ως αφεντικά τους.

Είναι βέβαιο πως στις μέρες μας τέτοια σχόλια φαντάζουν για πολλούς ηθικολογίες χωρίς νόημα, παρατηρήσεις βασισμένες σε ξεπερασμένες ιδεοληψίες ενός μακρινού παρελθόντος. Ίσως και να ναι έτσι. Ο καθένας μπορεί να υποστηρίζει ό,τι θέλει είναι δικαίωμά του. Αυτό όμως δεν μπορεί να μας εμποδίσει να διακρίνουμε το τι πραγματικά συνέβη και πολύ περισσότερο να μας αναγκάσει να σιωπήσουμε ή ακόμη χειρότερα να παγιδευτούμε σε κάποια από τις πολυδιαφημιζόμενες θεωρίες της συναίνεσης και της πολιτικής ορθότητας. Όπως συνέβαινε πάντα, έτσι και εδώ η αλήθεια διαθέτει πολλές ερμηνείες αλλά δεν παύει να είναι μία και μόνο μία.

Και είναι η εξής: Ένας συρφετός αδίστακτων αλητήριων, τσογλάνια τούς ονόμαζε ο λαός μας πριν του επιβάλλουν την γλώσσα των τηλεπαρουσιαστών, φορώντας το προσωπείο του αριστερού, του σοσιαλιστή, του μετριοπαθούς φιλελεύθερου, του τίμιου δεξιού, του ανένταχτου διανοούμενου, του πρωτοπόρου καλλιτέχνη, έπεσε σαν κοπάδι πεινασμένων ακρίδων στη χώρα για να την αποψιλώσουν από κάθε τι πολύτιμο (που δεν είχαν προλάβει να αρπάξουν οι προηγούμενοι), και ακόμη χειρότερα να της στερήσουν με την αμετροέπειά τους τις όποιες ευκαιρίες πρόσφεραν οι διεθνείς συγκυρίες.

Στο χωνευτήρι που αποτέλεσε η ελληνική πολιτική και κοινωνική σκηνή από το 74 και μετά, κάθε ανάλογη αλχημεία θα μπορούσε να νομιμοποιηθεί αν ο αυτουργός της διέθετε τις απαραίτητες ποσότητες θράσους και φιλοδοξίας. Όποιος εργάζεται μόνο για το δικό του συμφέρον οφείλει να το γνωρίζει αυτό, οφείλει να ανεχτεί ή να υποστηρίξει κάθε παρόμοια αποφασισμένο ομοιδεάτη του όσο διαφορετικός και αν δείχνει, απ όπου και αν προέρχεται. Ο εχθρός είναι άλλος, είναι μόνο όποιος αναγνωρίζει το νόημα της οργανωμένης κοινωνίας, επιθυμεί την ισχυροποίησή της, την υπηρέτησή της, έστω στον βαθμό που του επιτρέπουν οι δυνάμεις του.

Έτσι παλιοί και νέοι οπαδοί κάθε είδους εξουσίας εκμεταλλευόμενοι την ευκαιρία που τους πρόσφεραν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και όσων ακολούθησαν φυσικά, ένωσαν τις δυνάμεις τους κατορθώνοντας αφενός να ισχυροποιήσουν την παρουσία τους στο υπό διαμόρφωση πολιτικό τοπίο της χώρας και να κατοχυρώσουν τον ρόλο που επιθυμούσαν να παίξουν στο μέλλον, και αφετέρου να απαλλαγούν οριστικά από τον κίνδυνο επανάληψης οποιασδήποτε παρόμοιας μαζικής διαμαρτυρίας του λαού. Με μια αδιάκοπη και καλά συντονισμένη επιχείρηση υπονόμευσης και στρέβλωσης της αλήθειας, που όχι μόνο δεν κόπασε ποτέ, αλλά πρόκειται και να ενταθεί, καθώς τα οικονομικά μεγέθη που διακυβεύονται σήμερα είναι κατά πολύ μεγαλύτερα από κάθε άλλη φορά, μια ολόκληρη εποχή και οι αγώνες της κατέληξαν να αποτελούν, ειδικά για όποιον δεν υπήρξε αυτόπτης μάρτυράς τους, παράδειγμα προς αποφυγή. Πρόκειται για μαζική ύπνωση που ως συνήθως εξυπηρετεί τους λίγους εις βάρος των πολλών. Οι υπαίτιοι, όμως, γνωρίζουν ότι ποτέ δεν μπορεί να είναι κανείς βέβαιος για τις διαθέσεις ενός ολόκληρου λαού, όσο κοιμισμένος και αν δείχνει. Έτσι, είναι αναγκαία η συχνή υπενθύμιση της συμμετοχής τους στους αγώνες του. Γι αυτό και οι επίσημοι οδυρμοί γύρω από το κουφάρι του Πολυτεχνείου είναι απαραίτητο να συνεχιστούν.

 


Αρχική Σελίδα


Γενιά συντρόφων του ΑΦΚ της Πάτρας
e-mail: geniafakp@yahoo.com

Τελευταία ενημέρωση: 28/10/2007