Index Page
Κείμενα

Σκέψεις & Αντιρρήσεις - Για διάλογο με το Νίκο Ηλιόπουλο

Από τον Δημήτρη Αθανασίου

Πάτρα, 19 Νοέμβρη 2007

Νίκο μας,

Διάβασα με μεγάλη προσοχή το γράμμα σου. Προβληματίστηκα πολύ μέχρι να κάτσω να σου γράψω.

Ευθύς εξ αρχής θέλω να ξέρεις πως, στην συνείδηση όλων των τότε συντρόφων και συναγωνιστών, έχεις καταγραφεί ως η προσωποποίηση της ανιδιοτέλειας, της αγωνιστικότητας, της προσφοράς και της θυσίας. Κι όχι μόνο για το τότε μα και σε όλο το διάστημα του μέχρι τα σήμερα βίου σου.

Όσοι σε γνώρισαν ξέρουν καλά ότι ακόμη και η φυγή σου, είκοσι χρόνια τώρα από την Ελλάδα, μόνο με αποστρατεία δεν είχε να κάνει.

Σε παρακολουθούμε.

Όλοι μας, διψασμένοι, περιμένουμε την συμβολή σου, έστω κι από κει, στα τεκταινόμενα στην πατρίδα που αγαπάμε, έστω με τον πάντα ειλικρινή και έντιμο λόγο σου.

Όλοι μας περιμένουμε πολλά και μεγάλα από σένα και γι' αυτό είμαστε πιο απαιτητικοί. Έτσι δεν είναι εύκολο να διαφωνείς με τον άνθρωπο, που θαυμάζεις και αγαπάς.

Ξεκινώ με όσα συμφωνώ και επαυξάνω επαναλαμβάνοντας τα :

"Υπέρτατη αξία η ελευθερία
Οποιος αγωνίστηκε στο παρελθόν για την ελευθερία, δεν έχει απολύτως κανένα προνόμιο σήμερα. Όποιος, επειδή αγωνίστηκε, θεωρεί τον εαυτό του ιδιοκτήτη του αγώνα, λέγοντας, π. χ., ότι δικοί μας είναι οι αγώνες και δεν τους χαρίζουμε σε κανένα, δεν έχει καταλάβει τι έκανε. Ακόμα και αυτός που έκανε κάποτε τον αγώνα, αν δεν τον συνεχίζει, δεν νομιμοποιείται να λέγεται ελεύθερος.
Ο αγώνας σίγουρα δεν είναι πράγμα για να το κατέχουμε ή να το προσφέρουμε. Δείχνει όμως υστερόβουλο πνεύμα και έλλειψη γενναιοδωρίας αυτός που φοβάται να χαρίσει. Ναι, να "χαρίσουμε" τους αγώνες μας στη νεότερη γενιά πρέπει να είναι η έγνοια μας. Να της εμπνεύσουμε τον έρωτα της ελευθερίας.
Την ιστορία δεν την γράφουν οι επιφανείς. Η ιστορία δεν περιορίζεται σε ημερομηνίες, που εντάσσονται σε εορτολόγια και αναζητούν εκφωνητές πανηγυρικών. Η κατάσταση στον κόσμο,… προϋποθέτει παρεμβάσεις πολιτικού χαρακτήρα πολύ πιο ουσιαστικές από την επετειολογία και την αναθύμηση περασμένων μεγαλείων.
Η πολιτική δεν είναι λόγια και ετικέτες, είναι καθημερινή εφαρμογή στην πράξη των ιδανικών της ελευθερίας και της ισότητας.
Ο αγώνας για την ελευθερία, σε όλους τους τομείς της δημόσιας και της ιδιωτικής σφαίρας των ανθρώπων, δεν είναι κάτι από το οποίο θα μπορούσαμε να αποκομίσουμε οφέλη. Ούτε και τα πιο ανιδιοτελή, π. χ. την αναγνώριση.
Δεν πρέπει να καλούμε την κοινωνία να αναγνωρίσει τους αγώνες μας, να τους δικαιώσει ανταμείβοντάς μας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να μας δοξάσει, να μας τιμήσει με βραβεία ή να μας ενισχύσει με συντάξεις (τα δύο τελευταία δεν είναι καθόλου υποθετικά, έχουν γίνει). Στο κάτω κάτω της γραφής επιτελέσαμε ένα αυτονόητο χρέος : αντισταθήκαμε στην ανελευθερία. Απεναντίας, πρέπει να καλούμε την κοινωνία να ακολουθήσει το παράδειγμα όσων τότε και σήμερα, με τη στάση ζωής τους, έχουν επιλέξει ως υπέρτατη αξία και ανεκτίμητο αγαθό την ελευθερία."


Πού τώρα έχω διαφορετικές σκέψεις.

Θάλεγα πως η πιο κύρια συμβολή των αγωνιστών και των πρωταγωνιστών του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος της Πάτρας σήμερα πρέπει να είναι η συνέχιση του αγώνα για "ψωμί, παιδεία, ελευθερία, Εθνική ανεξαρτησία" καθώς τα ιδανικά του Πολυτεχνείου παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αδικαίωτα. Συνέχιση με τις μικρές μας τώρα δυνάμεις καθώς τριαντατρία χρόνια πέρασαν - κοντεύουμε να βγούμε στην σύνταξη - από τότε. Συνέχιση για όσους δεν περιόριζαν τον αγώνα τους στο να πέσει μόνο η χούντα και ήταν οι περισσότεροι.

Θάθελα να σε διαβεβαιώσω πως ανεξάρτητα από το πώς αποτιμά ο καθένας μας πολιτικά το κίνημα αυτό, κανείς δεν συμφωνεί ότι "η καλύτερη λύση σε αυτή την συμβολή είναι οι καθιερωμένες εκδηλώσεις", Ούτε "να γίνονται αυτές οι εκδηλώσεις κάθε 17η Νοεμβρίου", ούτε να "συμμετέχουν ελάχιστοι ομιλητές, πληκτικά οι ίδιοι".

Στο λέω με σιγουριά - και ξέρω πως με χαρά θα το εισπράξεις - πως :

Η συντριπτική πλειοψηφία των αγωνιστών και πρωταγωνιστών του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος της Πάτρας σέβεται την ιστορία του, διακρίνεται από σεμνότητα, υπερβολική θάλεγα μερικές φορές γιατί καταλήγει στην σιωπή!

Αυτή η πλειοψηφία ξέρει καλά πως "την ιστορία δεν την γράφουν οι επιφανείς", πως "η ιστορία δεν περιορίζεται σε ημερομηνίες, που εντάσσονται σε εορτολόγια και αναζητούν εκφωνητές πανηγυρικών".

Άδικα, Νικόλα μου, ανησυχείς.
Οι πιο πολλοί από τους πρωταγωνιστές δεν μιλούν. Ενώ θάπρεπε. Και τους έχουμε εμπιστοσύνη για όσα θάλεγαν.

Οι λίγοι, που μιλούν, μας κάνουν - ανεξάρτητα από το βάθος και την πολιτική ουσία των λόγων τους - υπερήφανους.

Άλλωστε μη νομίζεις πως, στο σημερινό σύστημα εξουσίας και τα Μ.Μ.Ε,. είναι αρεστοί. Δώσαμε αγώνα για να μη μιλούν για το Πολυτεχνείο στο Πανεπιστήμιο Πατρών οι διάφοροι Παπαχελάδες και οι απόντες.

Κοιμόμαστε ήσυχοι όταν μιλάνε - σπανίως - λ.χ. ο Γκάζης, ο Ακης, ο Γιάννης, ο Δημήτρης, ο Τάκης, η Τζόγια...

Και δεν νομίζω πως οι σύντροφοι αυτοί, καθώς και άλλοι, περιορίζουν όλα αυτά τα χρόνια την δράση τους σε εκφωνήσεις λόγων στην επέτειο. Το αντίθετο συμβαίνει...

Η "παρέα της Πάτρας" εξάλλου, που πρωτοστάτησε, από τον θάνατο του Χρήστου μας το 97, να μαζευόμαστε, κάτι που γίνεται μόνο στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, κύριο μέλημα της έχει να αναζητά και να καλεί στην Πάτρα τους "εκατοντάδες αφανείς αγωνιστές, οι οποίοι συμμετείχαν στην θρυλική "δεκαεξάωρη"". Κι αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε διευρύνοντας πιο εντατικά τον κατάλογο. Γιατί όλοι μας πιστεύουμε πως "η συνέλευση αυτή αποτελεί γεγονός μεγάλης πολιτικής σημασίας γιατί θεμελίωσε το δημοκρατικό χαρακτήρα του αντιδικτατορικού κινήματος των φοιτητών της Πάτρας". Πως "ο ελάχιστος σεβασμός σε τούτο το πνεύμα επιβάλλει τη δημοκρατική διοργάνωση οποιασδήποτε εκδήλωσης.". Και πως, όσο τουλάχιστον αφορά εμάς, κανένα άλλο κριτήριο δεν έχει επικρατήσει μέχρι τώρα!

Δυστυχώς μας λείπεις και δεν έχεις διαπιστώσει την ψυχική τουλάχιστον σύμπνοια και συντροφικότητα που αναδύεται στις συναντήσεις μας, που χρόνο το χρόνο διευρύνονται, χωρίς μεμψιμοιρίες και παράπονα.
Στη συνέχεια θα πω κι εγώ την γνώμη μου για την δική μας γενιά Που ονομάστηκε γενιά του Πολυτεχνείου.
Και πραγματικά , Νίκο, νιώθω πως είσαι - πάντα αθέλητα - άδικος μαζί της!

Για την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα μόνο η γενιά μας δεν έχει βαριά ευθύνη. Μάλιστα πιστεύω πως σκόπιμα το σύστημα, προκειμένου να σκεπάσει τις πομπές του αναγορεύει τα θύματα σε θύτες. Προσπαθεί με την γνωστή μέθοδο των συμψηφισμών να αλλοιώσει την πραγματικότητα. Στο όνομα των ελάχιστων , μετρημένων στα δάχτυλα, που έχουν χάσει την "έξωθεν καλή μαρτυρία", προσπαθούν να παρουσιάσουν την γενιά μας όχι απλώς βολεμένη αλλά και πλουτισμένη, μπασμένη γερά στο σύστημα!

Ξέρω πολύ καλά πως δεν είναι στις προθέσεις σου αλλά οι εχθροί σου και εχθροί μας προσπαθούν να εμφανίσουν πως γι' αυτή τη γενιά " οι αξίες της ισότητας , της δημοκρατίας, της ελευθερίας έχουν εξαφανιστεί και αντικατασταθεί από το καθημερινό τρέξιμο για την εξουσία, την προβολή και το χρήμα".
Νίκο μου, μην την πατάς!

Η γενιά των αγωνιστών και πρωταγωνιστών του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος της Πάτρας αλλά και όλης της Ελλάδας, ταξικά δίνει σήμερα τη μάχη της επιβίωσης, στα γυμνάσια και τα λύκεια, τα μικρά τεχνικά γραφεία, στους μικρομεσαίους επιχειρηματίες, υπάλληλοι σε επιχειρήσεις, στα πανεπιστήμια. Ελάχιστοι αυτοί πού πλούτισαν. Όμως και γι' αυτούς ακόμη δεν αξίζει ο "λίθος του αναθέματος". Είναι μακριά από να τους θεωρήσεις υπεύθυνους για την κατάντια του τόπου, καθώς η καρδιά τους δεν χτυπά καπιταλιστικά. Είναι άλλοι οι καρχαρίες και τους ξέρεις.

Πολιτικά στην συντριπτική τους πλειοψηφία ανήκουν σ'αυτό που είναι σήμερα της μόδας να αποκαλείται "μεγάλη αριστερά". Πάντως σε κάθε περίπτωση δεν ανήκουν στην συντήρηση.

Νάσαι σίγουρος πως δεν τρέχουν "για την εξουσία, την προβολή και το χρήμα"!
Νάσαι σίγουρος πως "δεν υποτάχτηκαν πλήρως στην κοινωνία που βρήκαν".
Νάσαι σίγουρος πως, ανεξάρτητα από το μέγεθος της καθημερινής προσφοράς τους, "η πολιτική δεν είναι λόγια και ετικέτες, είναι καθημερινή εφαρμογή στην πράξη των ιδανικών της ελευθερίας και της ισότητας".
Νάσαι επίσης σίγουρος πως είναι μακριά από τις πεποιθήσεις τους οποιοδήποτε σκέψη για τιμές , αναγνώριση και συντάξεις. Και πάλι η ισχνή εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Και είναι πέρα για πέρα λάθος όταν λες ότι "μιλώ για τη μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων, και, χωρίς να θέλω να προκαλέσω, θα προσθέσω ότι συμβιβάστηκαν περισσότερο με την υπάρχουσα κατάσταση οι πιο "πολιτικοποιημένοι".

"Φυσάει η γριά στο κουρκούτι φυσάει και στη γιαούρτη", λέει ο λαός μας.

Δεν πρέπει να επιτρέπουμε οι λίγοι "μηδίσαντες" να παίρνουν στο λαιμό τους την συντριπτική πλειοψηφία αυτών των παιδιών .

Νάρθεις Νίκο για να δείς στις συναντήσεις μας πως αυτή η ζεστασιά των ανθρωπίνων σχέσεων των τότε χρόνων, ζει στις καρδιές όλων μας, χωρίς -αυτές οι συγκεντρώσεις- να αποτελούν την "κολυμπήθρα του Σιλωάμ" .

Τελειώνω με μιά μικρή διόρθωση στο γραπτό σου, γιατί κι εσύ αυτό μας δίδαξες:
Διαλέγουμε την ελευθερία γιατί τη θέλουμε για όλους, ακόμη κι αν χρειαστεί να την στερήσουμε από τον εαυτό μας. Η επιλογή αυτή είναι στάση ζωής.

Πάτρα 19 Νοέμβρη 2007
Σε περιμένουμε
Με αγάπη
Μήτσος Αθανασίου



Αρχική Σελίδα


Γενιά συντρόφων του ΑΦΚ της Πάτρας
e-mail: geniafakp@yahoo.com

Τελευταία ενημέρωση: 28/10/2007