Index Page
Κείμενα

Μνήμη για μια στάση ζωής :
«Ταξίδεψα, αγάπησα, με αγάπησαν, πάλεψα, συγκρούσθηκα. Ήμουν τυχερός!»

Για το Γιάννη Διακογιάννη (Χ. Α.)

Πάει ένας χρόνος που έφυγε από τη ζωή ο Γιάννης Διακογιάννης. Φίλος, σύντροφος, αγωνιστής, δημοσιογράφος, αλλά πάνω απ' όλα Άνθρωπος... Τυχερός και συνάμα άτυχος, άφησε πίσω του μια ξεχωριστή παρουσία και ένα δυσαναπλήρωτο κενό στο χώρο της δημοσιογραφίας. Στο χώρο των μαχόμενων, των ασυμβίβαστων και δημοκρατικών ανθρώπων.

Ένας αδιάκοπος αγώνας η σύντομη ζωή του. Η σεμνή και μαχητική του πορεία συνοψίζεται σε μια λιτή και συγκλονιστική διαθήκη:

«Επιθυμώ να ταφώ με τρόπο απλό, όπως έζησα. Δεν θέλω επικήδειους. Μονάχα λίγα λουλούδια θα «ζήταγα» από τους συμμαθητές του Δημοτικού, που μαζί μεγαλώσαμε τρείς - τρεις στα θρανία.

Κανένα περιουσιακό στοιχείο δεν επεδίωξα και δεν απόκτησα ποτέ. Και δεν έχω να αφήσω τίποτα σε κανέναν. Οι αγώνες μου - που έδωσα μαζί με τόσους άλλους αγωνιστές και αγωνίστριες - φοιτητικοί, πολιτικοί, συνδικαλιστικοί, καλλιτεχνικοί, πολιτιστικοί, αντιπολεμικοί, αισθητικοί και δημοσιογραφικοί αποτελούν μία παρακαταθήκη. Αυτή όμως υπάρχει και στα τρία βιβλία μου - και το τέταρτο το υπό ...έκδοση- που δεν έτυχαν πάντως (με ευθύνη μου) μιας σωστής επιμέλειας.

Όσο για το βιβλίο του πατέρα θα ήθελα από τις πωλήσεις να περισσέψουν κάποια χρήματα για να προβληθεί ο αντιαποικιοκρατικός, αντιιμπεριαλιστικός, λαϊκός, πατριωτικός και σοσιαλιστικός αγώνας του ΕΜΠΑ (Εθνικό Μέτωπο Πανδωδεκανησιακής Απελευθέρωσης) στα Δωδεκάνησα.

Θάθελα πολύ οι συγγενείς, οι φίλοι και οι σύντροφοι που τόσο με αγάπησαν και τους αγάπησα να αγαπούν από εδώ και πέρα ακόμη περισσότερο τη μητέρα και τον αδελφό μου, αλλά και τις δύο κυρίες που βοηθούν στο πατρικό σπίτι, την κυρία Κική και την Ευγενία.

Θα επιθυμούσα, τέλος, το πιάνο μου να δοθεί στο Δημοτικό Ωδείο της Σύμης. Κάποια βιβλία που θα επέλεγε ο αδελφός μου θα ήθελα να πήγαιναν στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Πάτρας και το Πανεπιστήμιο Πατρών. Και για το αρχείο, τα υπόλοιπα βιβλία, τη «μουσική βιβλιοθήκη», τα όμορφα λιγοστά λουλούδια μου να αποφασίσει ο αδελφός μου Δημήτρης, συμβουλευόμενος τους αγαπημένους συγγενείς και φίλους για το πού θα μπορούσε - όσα δεν θα κρατούσε - να προσφέρει.

Ταξίδεψα, αγάπησα, με αγάπησαν, πάλεψα, συγκρούσθηκα. Ήμουν τυχερός!

Σας χαιρετώ

Γιάννης Ε. Διακογιάννης, 23.3.2006 »

 

Πολίτης του κόσμου και πρότυπο μαχόμενης δημοσιογραφίας και στάσης ζωής, αγωνίστηκε, πολέμησε κι έγραψε για το παρόν και το μέλλον. Για «ένα "μέλλον" με πολλή βαρβαρότητα, που οι δημοσιογράφοι έχουν κάθε λόγο, προπάντων τεράστιο καθήκον να την αποκαλύπτουν»...

Ο Γιάννης κουβαλούσε μαζί του, στα ταξίδια, στις πρωτοβουλίες, στα κείμενα και στις ανταποκρίσεις του όλες τις ανησυχίες κι όλη την αγωνία για μια κοινωνία της ελευθερίας, της ισότητας, της δημοκρατίας και του πολιτισμού, για ένα κόσμο δικαιότερο. Μιαν απέραντη αλληλεγκύη για τους κατατρεγμένους, τους καταπιεσμένους και δοκιμαζόμενους λαούς. Κι όλο το θυμό γι' αυτούς που αυθαιρετούσαν και αυθαιρετούν στις πλάτες των ανίσχυρων και φτωχών, για τους κάθε λογής καταπατητές των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Νωπές οι μνήμες από την ευγενική, μαχητική και πληθωρική διαδρομή του. Νωπές και οι μνήμες από τον πρόωρο χαμό του. Το έργο του, τα κείμενά του, τα βιβλία του, όμως υπαρκτά, μας δείχνουν τον δρόμο:

"La Lucha Continua" (Ο αγώνας συνεχίζεται)...

Ήταν η μόνη φράση που πρόλαβε να γράψει, λίγο πριν το τέλος, στο ιστολόγιό του (blog) (http://diakogiannis.blogspot.com/), που έκτοτε παρέμεινε κενό.

Σ' αυτόν τον αγώνα, σ' αυτήν την στάση ζωής, σ' αυτή τη μορφή - τη μορφή του - είναι αφιερωμένη η εκδήλωση μνήμης που διοργανώνουν οι φίλοι του στην Πάτρα στις 11 Δεκεμβρίου 2007, ημέρα Τρίτη και ώρα 20.00 στο Δημοτικό Θέατρο Πατρών: "Γιάννης Ε. Διακογιάννης: Δημοσιογραφία και στάση ζωής". Ομιλητές θα είναι οι δημοσιογράφοι Ντόρα Νταϊλιάνα, Στάθης Σταυρόπουλος, η συγγραφέας Νάντια Βαλαβάνη, ο καθηγητής Πάυλος Λουκάτος και ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών Σταύρος Κουμπιάς.

Σε μια τέτοια στάση ζωής οφείλουμε όλοι μας, να σταθούμε. Να αναπολήσουμε και να οραματιστούμε. Και σ΄αυτή την ανεπανάληπτη εμπειρία και πρόκληση που λέγεται ζωή, οφείλουμε να αγωνιστούμε να κάνουμε πράξη την παρακαταθήκη που μας αφήνει ο μεγάλος αυτός πολίτης του κόσμου: να ταξιδέψουμε, ν' αγαπήσουμε, να παλέψουμε και να συγκρουστούμε.

Και να συνεχίσουμε τον αγώνα...

 

Χ. Αλεξόπουλος

_____________

Ο πολίτης του κόσμου Γιάννης Διακογιάννης

Ο Γιάννης Ε. Διακογιάννης γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1957 στην Αθήνα. Τέλειωσε το Β' Γυμνάσιο στην οδό Αχαρνών το 1974 και πέτυχε στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πολυτεχνείου της Πάτρας.

Από τα φοιτητικά του χρόνια αναδείχθηκε σε δραστήριο στέλεχος της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ και διετέλεσε υπεύθυνος Νεολαίας και Τύπου του κόμματος στη Αχαΐα, ενώ το 1976 εξελέγη γραμματέας του Συλλόγου Φοιτητών της Πολυτεχνικής Σχολής Πάτρας.

Ξεκίνησε τα πρώτα του βήματα στη δημοσιογραφία το 1980, ως φοιτητής, συνεργαζόμενος με την εφημερίδα Το Βήμα. Από το Νοέμβριο του 1981 μέχρι και τον Φεβρουάριο του 1987 ήταν υπεύθυνος του γραφείου της εφημερίδας Τα Νέα για τη Δυτική Ελλάδα με έδρα την Πάτρα. Στη συνέχεια, επιστρέφοντας στην Αθήνα πέρασε διαδοχικά από το ελεύθερο, το κοινοβουλευτικό και το πολιτικό ρεπορτάζ των Νέων.

Τακτικό μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Πελοποννήσου και Ιονίων Νήσων, γράφτηκε στη συνέχεια στην Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ), στο πλαίσιο της οποίας αγωνίστηκε μαχητικά για την αξιοπρέπεια και τη διαφάνεια στο δημοσιογραφικό επάγγελμα.

Με εφόδια τη διαρκή ανησυχία του, την αγωνιστικότητα και το πάθος για έναν κόσμο ανεξάρτητο, ελεύθερο και κοινωνικά δίκαιο περιπλανήθηκε σχεδόν σε 100 χώρες από την Ευρώπη, την Αφρική, την Ασία, τη Βόρειο, Κεντρική και τη Λατινική Αμερική.

Κάλυψε για Τα Νέα, με υψηλό αίσθημα δημοσιογραφικής ευθύνης και με κίνδυνο, συχνά, της ζωής του, τους πολέμους στη Γιουγκοσλαβία, στη Μέση Ανατολή, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ και βρέθηκε σε ριψοκίνδυνες δημοσιογραφικές αποστολές σε ταραγμένες περιοχές του πλανήτη.

Για τις ανταποκρίσεις του και τα καθημερινά του ρεπορτάζ, που μετέφεραν στον έξω κόσμο μια καθαρή και σταθερά προοδευτική ματιά, δέχθηκε πολλές διακρίσεις, ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγονται και τα βραβεία του Ιδρύματος Μπότση, του Ιδρύματος Ελένη Βλάχου, της ΕΣΗΕΑ και της Πανελλήνιας Ένωσης Ημερησίων Εφημερίδων Επαρχιακού Τύπου.

Παθιασμένος με τη δημοσιογραφία, την υπηρέτησε με απαράμιλλη εντιμότητα, συνέπεια και ήθος. Ανυπότακτος και χωρίς εκπτώσεις στην τήρηση των αρχών της δημοσιογραφικής δεοντολογίας δεν δίστασε να αντιπαρατεθεί με κάθε μορφής εξουσία.

Πολίτης του κόσμου και συνάμα ανιδιοτελής πατριώτης, συμπαραστεκόταν έμπρακτα στα όπου γης απελευθερωτικά κινήματα, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στον αγώνα για μια ελεύθερη Κύπρο, την οποία όνειρό του ήταν να δει χωρίς στρατό κατοχής.

Υπέρμαχος των ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών, έδινε πάντα το παρόν σε κάθε μορφής πρωτοβουλία για την προστασία των ανθρώπινων αξιών και το απαραβίαστο της ιδιωτικής ζωής. Έφθασε μάλιστα μέχρι το βήμα της έδρας του ΟΗΕ όπου, ως εκπρόσωπος του Ιδρύματος Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, κατήγγειλε την προσπάθεια διάλυσης της επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του διεθνούς Οργανισμού.

Συγγραφέας τριών βιβλίων, τα έσοδα των οποίων διέθετε για πολιτικούς και κοινωνικούς σκοπούς. Το 1986 εκδόθηκε το έργο του Στα Σύνορα της Φωτιάς, ένα οδοιπορικό στις χώρες της Κεντρικής Αμερικής με σημαντικές συνεντεύξεις που πήρε, μεταξύ άλλων, από τον Ντανιέλ Ορτέγκα, την Ορτένσια Αλλιέντε, κόρη του δολοφονημένου προέδρου της Χιλής, και τον Ερνέστο Γκεβάρα, πατέρα του θρυλικού επαναστάτη Τσε.

Τα έσοδα της έκδοσης τα πρόσφερε για την ανάπτυξη της Παιδείας στη Νικαράγουα, την περίοδο που στην εξουσία βρισκόταν το νεοπαγές επαναστατικό κίνημα των Σαντινίστας.

Ακολούθησε το 1987 το Μετά τον Τσε και τον Αλλιέντε, βιβλίο στο οποίο αφηγείται μια ακόμη περιπλάνησή του, αυτή τη φορά στη Λατινική Αμερική, όπου αναζήτησε την κοινή μοίρα που συνδέει τις χώρες αυτές με την μαρτυρική Κύπρο και την Ελλάδα, εξαιτίας των διαρκών παρεμβάσεων των ΗΠΑ.

Το 1992, με δικά του έξοδα, εκδίδει το βιβλίο Δυο Φεγγάρια στην Αμερική, στο οποίο καταθέτει τις εντυπώσεις του από ένα ταξίδι 35 ημερών, στη διάρκεια του οποίου διέσχισε απ' άκρη σ' ακρη τις ΗΠΑ και τον Καναδά, καταγράφοντας με τον δικό του αυθεντικό τρόπο το σύγχρονο προφίλ της Βόρειας Αμερικής.

Χρέος τιμής για τον ίδιο ήταν και η επιμέλεια της έκδοσης του βιβλίου Οι ανυπότακτοι της Σύμης, που έγραψε ο πατέρας του Ελευθέριος Γ. Διακογιάννης, ένας από τους αφανείς ήρωες του πατριωτικού αγώνα για την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου από την ιταλική κατοχή και την αγγλική επικυριαρχία.

Ανθρωπος με βαθιά πολιτιστική καλλιέργεια -εξαίρετος πιανίστας ο ίδιος, μολονότι αυτοδίδακτος- πρωταγωνίστησε στην καθιέρωση δύο κορυφαίων πολιτιστικών θεσμών στην ελληνική περιφέρεια: Διαδραμάτισε πρωταρχικό ρόλο στο ξεκίνημα του Φεστιβάλ της Πάτρας το 1986 και υπήρξε ο εμπνευστής και ο δημιουργός από το 1995 μέχρι το 2002 του Φεστιβάλ στο ακριτικό νησί της Σύμης, γενέτειρα του πατέρα του, στο οποίο κατάφερε να ενώσει το καλλιτεχνικό όραμα σπουδαίων ανθρώπων απ' όλο τον κόσμο οι οποίοι συμμετείχαν αφιλοκερδώς.

(*) Σύντομη βιογραφική αναφορά για το Γιάννη Διακογιάννη υπάρχει και εδώ.


Αρχική Σελίδα


Γενιά συντρόφων του ΑΦΚ της Πάτρας
e-mail: geniafakp@yahoo.com

Τελευταία ενημέρωση: 28/10/2007