Index Page
Κείμενα

Έσβησε ο Μήτσος Αθανασίου

Την Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου 2009 έφυγε ξαφνικά από κοντά μας ο φίλος και σύντροφος Μήτσος Αθανασίου, σκορπίζοντας τη θλίψη στους δικούς του και στους πολλούς φίλους του, στις κοινωνίες της Πάτρας και της ιδιαίτερης πατρίδας του, τα Φάρσαλα. Ο θάνατος τον βρήκε στα Φάρσαλα (το πρωί στις 11.30), όρθιο,  όπως όρθιος ήξερε να δίνει όλους τους αγώνες στη ζωή του. Βρισκόταν εκεί για τις μέρες των γιορτών προετοιμάζοντας πυρετωδώς την παρουσίαση του βιβλίου του «Αναζητώντας τη Φθία και την Ελλάδα - Φάρσαλα η Πατρίδα του Αχιλλέα» (που πραγματευόταν την καταγωγή του Αχιλλέα), η οποία επρόκειτο να γίνει εκεί λίγες μέρες μετά, την Κυριακή 3-1-2010, και κατόπιν στην Αθήνα και στην Πάτρα. Το βιβλίο αυτό αποτέλεσε - για δύο χρόνια - και το τελευταίο του πάθος. Ήταν πραγματικά ένα έργο ζωής, αλλά συγχρόνως και το κύκνειο άσμα του.

Η κηδεία του και η ταφή του έγινε στην πατρίδα του το Σάββατο 2-1-2010, όπου τον συνόδεψε πλήθος φίλων και συντρόφων του από τα Φάρσαλα, την Πάτρα, την Αθήνα, την Θεσσαλονίκη και αλλού.

Ο Μήτσος Αθανασίου ήταν από τα πιο δραστήρια στελέχη του φοιτητικού αντιδικτατορικού κινήματος στην Πάτρα. Σε όλη την μετέπειτα πολιτική και κοινωνική διαδρομή του υπήρξε ένας αληθινά ενεργός πολίτης, αγνός δημοκράτης, ιδεολόγος, ανιδιοτελής και μετριοπαθής. Η κοινωνική του προσφορά στην Πάτρα ήταν σημαντική - από τη θέση του δημοτικού συμβούλου, του αντιδημάρχου (επί θητείας Α. Καράβολα, (1990-1994), του μέλους της Διοικούσας Επιτροπής του ΤΕΕ, και αργότερα ως δραστήριου πολίτη -,  ενώ ξεχώριζε για το ανήσυχο πνεύμα του, τα πολύπτυχο των  ενδιαφερόντων του, τους ανοικτούς ορίζοντες και τα οράματά του για την ανάπτυξη της πόλης. Ήταν πραγματικά ένα από τα πλέον αγαπητά πρόσωπα, τόσο στην Πάτρα, όσο και στην πατρίδα του.

Το όνομά του συνδέθηκε από τη θητεία του ως δημοτικού συμβούλου και αργότερα ως αντιδημάρχου με την πρώτη απόπειρα δημιουργίας πεζόδρομων στην πόλη, όπως και με την περίοδο της κατασκευής μεγάλων έργων, όπως ο ΧΥΤΑ στην Ξερόλακκα, τα έργα υδροδότησης της πόλης και ο βιολογικός καθαρισμό της Πάτρας. Παράλληλα ήταν ο πρώτος που εισηγήθηκε και επόπτευσε επί διετία την εφαρμογή του Συστήματος Ελεγχόμενης Στάθμευσης στο ιστορικό κέντρο της πόλης, ενώ με πάθος υποστήριξε την εφαρμογή του Φυσικού Αερίου στην Πάτρα,  αρθρογραφώντας σχετικά στον τοπικό τύπο. Τέλος υποστήριξε και εισηγήθηκε την εγκατάσταση Τελεφερίκ στις σκάλες της Αγίου Νικολάου, εγχείρημα που έμελε όμως να μπλοκαριστεί από φορείς της άνω πόλης. Σε όλη τη δημοτική του θητεία διακρίθηκε για το σεβασμό και την προσήλωσή του στο πλαίσιο των συνεργασιών, για την υπερβατικότητα και το θάρρος της γνώμης του.

Ο Μήτσος γεννήθηκε το 1950 στα Φάρσαλα όπου και έζησε τα πρώτα 18 χρόνια της ζωής του. Κατόπιν, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, λαμβάνοντας ενεργό μέρος στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα. Μετά τη μεταπολίτευση, παρέμεινε στην Πάτρα, συμμετέχοντας στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στο λαϊκό κίνημα της περιοχής. Υπήρξε μέλος και στέλεχος του ΚΚΕ, δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος Πάτρας για 12 χρόνια και μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας επί σειρά ετών. Ήταν παντρεμένος με τη σύντροφό του στους αντιδιδακτορικούς αγώνες, την Τζόγια Καπάτου, και είχε δύο παιδιά, το Βασίλη και την Σοφία.

Η απουσία του αφήνει φτωχότερη την πόλη, την Αριστερά, το λαϊκό κίνημα. Αφήνει ένα μεγάλο κενό στους φίλους και στους παλιούς συντρόφους του, που θα τον θυμούνται με αγάπη. Σε όσους είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε και να τον ζήσουμε από κοντά, η μνήμη του θα μείνει άσβεστη. Θα μείνει για πάντα σαν «ο δικός μας Μήτσος».

Η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου του θα γίνει στις 7 Φεβρουαρίου 2010 στα Φάρσαλα, ημέρα του μνημόσυνού του. Οι ημερομηνίες των επόμενων παρουσιάσεων στην Αθήνα και Πάτρα δεν έχουν ακόμα προσδιορισθεί.

Από τη Βιβλιοπαρουσίαση, Πολιτιστικό Κέντρο Φαρσάλων, Κυριακή 7-02-1010

Είχες δεν είχες, πάλι μας μάζεψες καλέ μας Μήτσο.

Άντε ρε Μήτσο.

Ήταν κάμποσα χρόνια τώρα, που τις μέρες τούτες, κάναμε μια μεγάλη γιορτή, έτσι για αντίσταση στο χρόνο που έφευγε.
Όλη η παρέα της Πάτρας εκείνων των χρόνων, ήταν λίγο πολύ εκεί κι εσύ πάντα είχες την τιμητική σου.
Με μάλωνες που έβαζα δυνατά τη μουσική και δυσκόλευα τις αφηγήσεις σου αλλά εγώ δεν σε φοβόμουνα.
Υπήρχε πολύ αγάπη για να σε φοβηθώ.
Φέτος «σ' άφησα» να φύγεις... Μου είπες πως δεν μπορώ να τα βάλω με τον Αχιλλέα. Σε τράβαγε όπως το αίμα τον καρχαρία.
Κάθομαι και σκαλίζω τα γραπτά σου που μου 'στελνες.
Σού 'γραφα, (θυμάσαι;) πώς τα ρούφαγα διαβάζοντάς τα, σαν αποστάγματα θεσσαλικών αμπελώνων με αρώματα δακρύων Χρυσηίδας.
Και τότε, σε κείνο το παιχνίδι των ανταλλαγών ψυχών, μού 'στειλες το «κατά λάθος» απόσπασμα. Έτσι τουλάχιστον μού είχες πει. Είχες σκοπό, έλεγες, να μου το στείλεις αργότερα...

«Ήταν το τελευταίο δεκαήμερο του Ιούνη του 2000 όταν, αργολιώνοντας στο Νοσοκομείο, τους είπε, με κείνο το γνωστό πικρό του χιούμορ των τελευταίων χρόνων, που το κράτησε μέχρι την ύστατη ώρα. « Δεν θα σας ταλαιπωρήσω με επιθυμίες μου. Θάψτε με όπως θέλετε. Με παπά ή χωρίς παπά. με κόσμο ή μοναχοί σας. Διαλέξτε και τα μάρμαρα αφού εσείς θα τα βλέπετε.. Μόνο δυο πραματάκια θέλω. Πρώτον το φέρετρο. Μία απλή φτηνή κάσα από φυσικό ξύλο. Αυτή μ' αρέσει και δεν θα μπείτε και σε έξοδα. Δεύτερον όχι σε επικήδειους. Δεν θέλω ψευτιές».
Λίγο πριν είχε κάνει τις δέουσες προετοιμασίες ώστε να μειώσει λίγο τις πάμπολλες εκκρεμότητές του Καθάρισε, πάλι μόνος του, το διαμέρισμα. Έβαλε σε τάξη όλα του τα γραπτά, τα τοποθέτησε σ' ένα μεγάλο φάκελο του γραφείου του, έγραψε στο εξώφυλλο «στη Νένη» και τον ακούμπησε σε ολοφάνερη θέση. Στον ίδιο φάκελο της άφησε ένα λιγόλογο γράμμα. «...Να κάνετε αμέσως αποποίηση κληρονομιάς για να μη σας τραβάνε για χρέη μου.... Να προσέχετε τη μάνα σας».

Άντε ρε Μήτσο,

Όλα μισά τα αφήσαμε. Εγώ δεν πρόλαβα να ανεβάσω τις φωτογραφίες από τη βραδιά της Ελευσίνας, εσύ «άργησες» να μας διαβάσεις το βιβλίο σου.

Θυμάσαι τη βραδιά πριν χρόνια που «μεθυσμένοι» στο μπαρ του Παυλίδη, ανιχνεύαμε τον πόνο θανάτου; Είχαμε συμφωνήσει πως αυτό που βουρκώνει πιο πολύ είναι τα κατάλοιπα των μισοτελειωμένων έργων των ανθρώπων.

Σ' ακουγα,τελευταία, να μου μιλάς με τόσο ενθουσιασμό για την καταγωγή του Αχιλλέα κι εγώ (μύστης του Κόσμου του Αδιάφορου) προσπαθούσα να καταλάβω τα κίνητρα.

Οι πολλοί ζητιανεύουν την αιωνιότητα από τον «σπλαχνικό» Πατέρα, εμένα μ' αρέσει «το dust in the wind».
Εσύ θέλησες με τις μικρές σου δυνάμεις (κι εδώ βουρκώνω) να αφήσεις τα αποτυπώματά σου στους επερχόμενους αιώνες. Δεν πρόλαβες. Το άγαλμα του Αχιλλέα παγώνει ξεσκέπαστο μέσα στη νύχτα.

Βρήκα ένα απ' τα τελευταία ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου που ούτε αυτό πρόλαβα να σου στείλω. Ξέρω πως θα χαμογέλαγες.

«Την ώρα που έφευγε, στάθηκε στην πόρτα. «Ξέρετε-είπε-ξέχασα να σας πω το πιο ενδιαφέρον. Μα και τώρα, που μόλις το θυμήθηκα , το ξέχασα αμέσως. Σας ζητώ συγνώμη.»
Εμείς κοιταχτήκαμε. Δεν είπαμε τίποτα. Εκείνος έκλεισε πίσω την πόρτα. Βγήκε στον κήπο.Τον είδαμε
πίσω από τα τζάμια του παραθύρου να προχωρεί αργά, συλλογισμένα, με τα χέρια στις τσέπες. Άξαφνα,
έβγαλε το σακκάκι του (ξέροντας, σίγουρα, πως τον βλέπουμε) και το 'ριξε στους ώμους του αγάλματος. Γύρισε, μας χτύπησε το τζάμι, γέλασε κι' είπε: «αυτό είχα να σας πώ». Γέλασε πάλι. Κι έφυγε με χαρούμενα παιδιάστικα βήματα».

ΑΝΤΙΟ ΦΙΛΕ,

Εσύ εκεί κι εμείς εδώ στη κρύα χειμωνιάτικη νύχτα να ακούμε τον ποιητή:

«Έκανε  κρύο πολύ κείνες τις νύχτες.
Άναψαν φωτιά να ζεσταθούν
Δεν είχαν τίποτ' άλλο.
Επικαλέστηκαν τη ματαιότητα»

(Δ. Γεωργαντής)

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ  ΣΤΟ  ΜΗΤΣΟ

Αγαπημένε  μας  σύντροφε  Μήτσο,


Συνήθιζες πάντοτε να μας ανακατώνεις, ήτανε όμως για καλό, μια και ο σχεδόν παιδικός σου αυθορμητισμός, ο αγνός κι ενθουσιώδης χαρακτήρας σου ήταν που επιζητούσε κάθε φορά την καλύτερη λύση.

Αυτή τη φορά όμως, μας ανακάτωσες άσχημα. Μας κάλεσες για παρουσίαση του βιβλίου σου την Κυριακή, κι εσύ έφυγες. Λες και βιαζόσουν ν' ανταμώσεις τον Αχιλλέα, να τον ρωτήσεις για τη Φθία και τα Φάρσαλα.

Μήτσο,

Όλοι εμείς, όπως κι εσύ, που μικρά ακόμη σπουργίτια, υψώσαμε τη φωνή μας κατά της χούντας μέσα από το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα, την Αντι-ΕΦΕΕ, το Ρήγα, τις άλλες οργανώσεις,

Όλοι εμείς, όπως κι εσύ, που συνυπάρξαμε με τόσα πολλά όνειρα μέσα στο ΚΚΕ και στο Κομμουνιστικό κίνημα,

Όλοι εμείς, όπως κι εσύ, που με τη μοναχική μας μετέπειτα  πορεία (όπως έγραψες πρόσφατα) «διαλέξαμε την ελευθερία και τη θέλουμε για όλους, ακόμη κι αν χρειαστεί να την στερήσουμε απ' τον εαυτό μας»,

Όλοι εμείς, όπως κι εσύ, που συνειδητά δεν εξαργυρώσαμε τίποτα, γιατί οφείλαμε στα παιδιά μας, στους φίλους μας, στους συνανθρώπους μας,

Όλοι εμείς σε αποχαιρετούμε, χωρίς μακροσκελείς, ψεύτικους επικήδειους, όπως έμμεσα μας έχεις παραγγείλει.

Σύντροφε και φίλε αγαπημένε,  καλό  ταξίδι.

(Γιώργος Χατζοπλάκης)

Ένα αφιέρωμα στη μνήμη του Μήτσου. Από την αδελφή του Αναστασία και από αρκετούς παλιούς συντρόφους του: Giorgio Gaber: "Κάποιος ήταν κομμουνιστής επειδή..."

Από τον Πατρινό Τύπο (υπό κατασκευή)


Αρχική Σελίδα


Γενιά συντρόφων του ΑΦΚ της Πάτρας
e-mail: geniafakp@yahoo.com

Τελευταία ενημέρωση: 28/10/2007