Index Page
Κείμενα

Εις Μνήμην του Χρήστου Λέφα

Από τον Γ. Πουντουράκη
[Λόγος που εκφωνήθηκε στην εκδήλωση μνήμης για το Χ. Λέφα το Νοέμβρη 1997]

Κύριε Δήμαρχε, κύριε Πρύτανη, κύριοι συνάδελφοι, κυρίες και κύριοι

Βρισκόμαστε σήμερα εδώ παλιοί συναγωνιστές και σύντροφοι του Χρήστου για να τιμήσουμε με το δικό μας τρόπο τη μνήμη ενός ανθρώπου που μας συνέδεσαν ακατάλυτοι δεσμοί οραμάτων και αγώνων αντίστασης. Ήρθαμε σ' αυτή τη πόλη που τη ταυτίσαμε με τη μήτρα της ουτοπίας και συνδεθήκαμε με τον διαχρονικό ομφάλιο λώρο της μάνας που πάντα μας επιστρέφει στη αγκαλιά της όταν ψυχανεμίζεται ένα κίνδυνο ή να κλάψει μαζί μας ένα αποχαιρετισμό. Τώρα κουρνιασμένοι και ανήμποροι κάτω από τα φτερά της, απαρηγόρητα παιδιά ήρθαμε να αντλήσουμε όχι κουράγιο, δεν το χρειαστήκαμε ποτέ, μα δύναμη να συνειδητοποιήσουμε ότι ένα κομμάτι από το πάζλ που συγκροτούσε την εφηβική μας εικόνα, ράγισε και έπεσε. Βλέπετε δεν είχαμε συνηθίσει ατομικές λιποταξίες. Έπρεπε κάθε μας απόφαση να έχει την έγκριση της Γενικής Συνέλευσης ή τουλάχιστον της επιτροπής αγώνα των παρανόμων συνεδριάσεων.

Όμως εσύ Χρήστο λιποτάκτησες για να δικαιώσεις τον αρχαίο Ελληνικό μύθο που θέλει τους καλούς να πεθαίνουν νέοι χωρίς τον ευτελισμό τους συμβιβασμούς και τη παρακμή των γηρατειών.

Έτσι για να διατηρηθείς στη συλλογική μνήμη έφηβος και άφθαρτος. Ιππότης του ονείρου που συνεχίζει το ταξίδι μόνος στη μοναξιά της αιωνιότητας.

Χρήστο έχουν μεσολαβήσει 24 χρόνια, σχεδόν 1/4 του αιώνα από τη θρυλική εκείνη περίοδο του 1973 που υπήρξαμε συγκάτοικοι στη Ρήγα Φεραίου και Καρόλου. Ελάχιστες φορές βρεθήκαμε από τότε, και να τώρα όλοι μαζί, έτοιμοι να εκλέξουμε προεδρείο και Φοιτητική Επιτροπή Αγώνα και να αρχίσει η Συνεδρίαση εσύ έρχεσαι και δηλώνεις αποχή. Αποχή ατομική καταγγέλλοντας τη παράβαση του Εσωτερικού κανονισμού της ζωής και τη παραβίαση των άρθρων του Αστικού Κώδικα περί δικαιώματος να ονειρεύεσαι.

Αμήχανοι και συντετριμμένοι προσπαθούμε να συντάξουμε την ημερήσια διάταξη σήμερα με μοναδικό θέμα τη δική σου απουσία. Κάποιος πρέπει να κάνει την ενημέρωση και να καταγγείλει τον προβοκατόρικο ρόλο της μοίρας που άδικα και ύπουλα έκοψε το νήμα της σύντομης διαδρομής σου στη ζωή. Πρέπει να επιστρατεύσουμε τα συντρίμμια των νεανικών μας οραμάτων και να βγάλουμε κρίση.

Πρέπει να αναλογιστούμε τη περίοδο που γενειοφόροι ρομαντικοί επαναστάτες με άρβυλα και στρατιωτικό αμπέχονο ερωτευμένοι με τη ζωή είχαμε πιστέψει ότι δεν μπορεί ν' αγωνίζεται κανείς χωρίς να ματώνει. Εμείς που παίρναμε τα εύσημα ή τα τεκμήρια της επιβεβαίωσης της αυτοεκτίμησης και της αποδοχής, μέσα στα κολαστήρια των βασανιστηρίων στα μπουντρούμια της ασφάλειας και της ΕΣΑ. Εμείς "οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες".

Πρέπει να ξύσουμε τη παλιά πληγή που μας ματώνει με τα λεηλατημένα όνειρα και τη τραυματισμένη συνείδηση του αγώνα. Να συναντηθούμε με τους παλιούς μύθους που μας γαλούχησαν και να στροβιλιστούμε στους ρυθμούς της αμφισβήτησης, του Γαλλικού Μάη, της σεξουαλικής απελευθέρωσης, του Τσε Γκεβάρα, των Ανταρτών πόλεων της Λατινικής Αμερικής.

Να βιώσουμε τη πολυσυλλεκτικότητα των πολιτικών μας ιδεών και επιδράσεων και που τελικά καταφέρναμε να συνθέτουμε την ουτοπία της πολιτικής μας συνύπαρξης σε δράση σε αντίσταση και σε αγώνα.

Να ξενυχτήσουμε ξανά σε παράνομες συνεδριάσεις. Να σκηνοθετήσουμε καταλήψεις του κεντρικού αμφιθεάτρου της Κορίνθου. Να συντάξουμε τους κώδικες επικοινωνίας μας από το τηλέφωνο για να μπερδέψουμε τους χαφιέδες που μας παρακολουθούσαν. Να φάμε τα χαρτιά των υπογραφών που είχαμε μαζέψει μέσα στα περιπολικά που μας είχαν συλλάβει και μας οδηγούσαν στην ασφάλεια.

Να ανακαλύψουμε τη νοθεία των φοιτητικών εκλογών του 72 και να ξεσκεπάσουμε τη πολιτική της χούντας στα Πανεπιστήμια. Να νοιώσουμε την αγωνία από τις μεταμεσονύχτιες εισβολές της ασφάλειας στα φοιτητικά μας διαμερίσματα για έρευνα και το φόβο της στημένης κατηγορίας. Να κρατήσουμε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια μας στο μαρτύριο της φάλαγγας ή του άγριου ξυλοδαρμού. Να συντάξουμε σενάρια για να μπερδέψουμε την ασφάλεια σε περιπτώσεις συλλήψεων. Να οδηγηθούμε σε στημένες δίκες. Να οργώσουμε τη Ελλάδα με απίθανους τρόπους παραλλαγής και μεταμφιέσεων κυνηγημένοι από τη ΕΣΑ. Να συλληφθούμε από ένοπλα σώματα της χούντας μπροστά στα μάτια συγγενικών μας προσώπων. Να προφυλακιστούμε υπόδικοι για παραβίαση του αναγκαστικού νόμου 509. Να σχεδιάσουμε το νέο Ραδιοφωνικό σταθμό στα πλαίσια μιας πιθανής νέας εξέγερσης ή παράνομης οργάνωσης. Να παθιαστούμε με τα απαγορευμένα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και να τραγουδήσουμε τη ξαστεριά. Να ακούσουμε ξανά ΒΒC, Ντοϊτσεβέλλε, και Φωνή της αλήθειας.

Να περπατήσουμε ξανά στους αγαπημένους δρόμους και τις πλατείες που ερωτευθήκαμε και αγαπήσαμε. Δρόμοι καθημερινοί, ίσως και άσημοι αλλά με το μεγαλείο και το συμβολισμό που έχουν σαν σημεία αναφοράς σαν αφετηρίες μεγάλων ταξιδιών προς το μέλλον. Η Κορίνθου, η Αγίου Νικολάου, η Μαιζώνος, η Γούναρη η Ρήγα Φεραίου, η πλατεία Γεωργίου, η πλατεία Όλγας η πλατεία Τριών Ναυάρχων, τα Ψηλά αλώνια, Ο σταθμός του τραίνου, ο μόλος.

Να ανακαλύψουμε στη αχλύ του χρόνου και ν' αναγνωρίσουμε τις ξεθωριασμένες εφηβικές φιγούρες αγαπημένων προσώπων, που υπήρξαν σύντροφοι με την ουσιαστική έννοια του όρου όπου συνδύαζαν τα πραγματικά στοιχεία της απόλυτης ανιδιοτέλειας και θυσίας στη στράτευση του τελικού σκοπού: του Χρήστου, του Θανάση, του Κώστα, του Μιχάλη του Γιώργου, του Κώστα, του Αντρέα, του Γιώργου, του Άκη, της Κατερίνας, της Τζόγιας, του Μήτσου, του Κώστα, του Γιάννη, του Βασίλη, του Αντώνη, του Νίκου, του Παύλου, της Άννας, του Βελισάριου, του Μύρωνα, της Μαρίας, του Κώστα, του Νίκου, της Ελένης, του Ηλία, του Γιάννη, της Βάνας, του Σούλη, της Σοφίας του Δημήτρη, του Τάκη και τόσων άλλων. Να κάνουμε ξανά πορείες και διαδηλώσεις και να απαιτήσουμε να μας επιστρέψουν τα όνειρα μας.

Γιατί αν για πολλούς η μεταπολίτευση έγινε το 1974 η δική μας δεν ήρθε ποτέ. Η δική μας μεταπολίτευση περιφέρεται ανάμεσα στα χαμένα οράματα της Εθνικής αντίστασης, και προχωρεί ίσαμε το το βάθος των οραμάτων του Ρήγα του Βελεστινλή.

Σύντροφε Χρήστο, αγαπημένε συναγωνιστή, συγκάτοικε της ουτοπίας μαζευτήκαμε όλοι οι Γεράσιμοι κατά πως συνήθιζες να αποκαλείς όσους αγαπούσες σε τούτη τη Συνέλευση και αποφασίζουμε να συνεχίσουμε την ημερησία διάταξη που αφήσαμε μισοτελειωμένη πριν 25 χρόνια. Την παρουσία σου την αισθανόμαστε όλοι γύρω μας να μας παρακολουθεί και να συμμετέχει. Αν φορούσες το σώμα σου θα μπορούσες να ψηλαφίσεις στα υγρά μάτια μας τις προσωπικές μνήμες που συνδέθηκες με τον καθένα χωριστά στον ακατάλυτο χωρόχρονο που συνυπήρξαμε.

Τέλος πάντων θα μας συγχωρέσεις αυτή την αδυναμία, γιατί τελικά όλα μισοτελειωμένα τα αφήσαμε. Άλλωστε και συ τη ζωή μισοτελειωμένη την αφίσες ανεξήγητα και αναιτιολόγητα. Ένας άλλος της γενιάς μας ο Νίκος ο Μεγγρέλης αποφάσισε μόνος του το δικό σου ταξίδι απουσίας αφιππεύοντας από τη μίζερη πραγματικότητα της καθημερινότητας.

Πρέπει λοιπόν σήμερα "συνεχίζοντας την προ 25-ετίας διακοπείσα Συνέλευση να σου παραδώσουμε τον απολογισμό με ταυτόχρονη κοινοποίηση στις άγρυπνες συνειδήσεις και την Εθνική μνήμη.

Όπως γνωρίζεις μετά το 74, το εθνικό υποσυνείδητο δημιούργησε το μύθο της γενιάς μας που μας ήθελε επαναστατημένους και επαναστάτες, ρομαντικούς και ασυμβίβαστους, πρωτοπόρους και θύματα, έξω από τη ζωή και μέσα στη ζωή, μέσα στη πολιτική αλλά έξω από τα κόματα, νικητές αλλά κυρίως νικημένους, συν και πλην, όλα και τίποτα, μηδέν και άπειρο. Έτσι διαμορφώθηκε ο κύκλος των χαμένων ποιητών που αρχίζει τώρα να στενεύει. Ποιος όμως θα να τους πει, ότι εμείς οι αιρετικοί με τα μισοτελειωμένα οράματα και τα γκρεμισμένα όνειρα που πιστέψαμε σαν υπέρτατο αγαθό την κοινωνική προσφορά και τη προσωπική θυσία για μια πατρίδα ανεξάρτητη και ένα κόσμο δικαιότερο, ελαχιστοποιώντας ή εκμηδενίζοντας την όποια προσωπική ζωή και επαγγελματική αποκατάσταση, άτομα έντονα πολιτικοποιημένα, με έντονο προβληματισμό και δυνατές αμφισβητήσεις αλλά και με ισχυρές επιφυλάξεις, δεν είχαμε μεγάλη διάθεση για κομματικές πειθαρχίες, κομματικές γραμμές και τέτοια.

Ποιος να τους εξηγήσει το λόγο που υπήρξαμε ακατάλληλοι ή σχεδόν ακατάλληλοι και σε πολλές περιπτώσεις ανεπιθύμητοι στις παραδοσιακές κομματικές δομές?

Ποιος όμως από αυτούς μπορεί να καταλάβει ότι η περιθωριοποίησή μας από τη πολιτική και κοινωνική δράση ισοδυναμούσε με τη στέρηση του δικαιώματος να ονειρευόμαστε, να αγαπάμε και να αγωνιζόμαστε ?

Ποιος από αυτούς θα πιστέψει ότι όσο περνούν τα χρόνια και η πολιτική ταυτίζεται όλο και περισσότερο με την τεχνική της εξουσίας, τόσο περισσότερο μπαίνουμε στο περιθώριο και νοιώθουμε κοινωνικά απροσάρμοστοι, ώστε να επηρεάζεται καταλυτικά η προσωπική μας ζωή και η επαγγελματική μας δραστηριότητα.

Ποιος να τους βροντοφωνάζει ότι εμείς οι αεί ερωτευμένοι και αιέν ερασιτέχνες οι αεί παντού και αιέν πουθενά, δεν υπήρξαμε ποτέ επαγγελματίες σε τίποτα ούτε εργολάβοι της ζωής. Ίσως υπάρχει μια απάντηση για όλους αυτούς που απορούν ή μας ψάχνουν, και η οποία μπορεί να συνοψισθεί στο εξής: Η περιπέτεια της αυτογνωσίας και της αυτοπραγμάτωσης μέσα από το καμίνι των διώξεων, των βασανιστηρίων και των μηχανισμών καταστολής της Χούντας δημιούργησε μια ποιητική ενόραση της ζωής, και νομίζω ότι αυτή είναι η ιδιαιτερότητα η παραξενιά ή αν θέλετε και το μεγαλείο του κύκλου των χαμένων ποιητών.

Χρήστο σου υποσχόμαστε κάποτε να ξεδιπλώσουμε τη κουρελού που σκόπιμα ονομάστηκε "γενιά του Πολυτεχνείου" ώστε να μπορεί να συμπεριλάβει τους άκαπνους τους αμέτοχους τους ανίδεους τους αυλοκόλακες τους πολιτικά τίποτε τους ουδέτερους και γενικά τους politically correct του σημερινού πολιτικού marketing και της νέας κοινωνικής νομενκλατούρας.

Υστερόγραφο:

Αυτές τις μέρες κατά το πώς συνηθίζεται κάθε χρόνο θα λάβουν χώρα οι συνηθισμένες παρελάσεις οι παραδοσιακές καταλήψεις και πυρπολήσεις κτιρίων, οι επετειακές βόμβες μολότωφ με την απαραίτητη συνοδεία δακρυγόνων σε μια αγαστή συνεργασία και συντονισμό όπως μιας ορχήστρας ή ενός έργου που ο μαέστρος ή σκηνοθέτης παραμένει αθέατος.

Το σύμβολο της εξέγερσης το Πολυτεχνείο, θα καταντήσει ξανά στόχος παραμυθιασμένων ιδεοληπτικών, στουπί και προσάναμα στη παιδική χαρά των κατά φαντασία επαναστατών. Έτσι λοιπόν οι γνωστοί άγνωστοι και τα διαπλεκόμενα κέντρα εξουσίας που τους καλύπτουν σιγά - σιγά δίνουν τη χαριστική βολή σε όλους αυτούς που τους ενοχλεί.

Για να φτάσουμε όμως ως εδώ η εξέγερση μας η οποία υπήρξε η μοναδική ασυνέχεια στη παρακμή των τελευταίων 50 χρόνων έπρεπε να ευτελιστεί σε ετήσια πανηγύρια και κομματικές παρελάσεις με συνθήματα στα οποία ο αγώνας για άλλους δικαιωνότανε και για άλλους συνεχιζότανε ή ακόμα περισσότερο να μυθοποιηθεί για να γίνει απρόσιτο άρα ακίνδυνο γεμίζοντας την Ελλάδα με δρόμους "Ηρώων του Πολυτεχνείου"
Όλοι ψάχνουν τάχατες στις άπειρες τηλεοπτικές εκπομπές που έχουν πραγματοποιηθεί από το 74 και εδώ ποιο ήταν το νόημα της εξέγερσης με περισπούδαστες και ανούσιες αναλύσεις που πολλές φορές γίνονται και ανόητες.

Χρήστο εσύ ξέρεις πως όλοι αυτοί που ψάχνουν δήθεν φανερά να βρουν το νόημα, είναι αυτοί που στα κρυφά το πολεμούν.

Λες και δεν ξέρουν ότι το κίνημα μας ήταν ταυτόχρονα πολιτικό και πολιτιστικό επαναστατικό και ειρηνικό έξω κι πάνω από τα υπάρχοντα κόμματα, ήταν η φωνή και η συνείδηση του Έθνους.

Λες και δεν ξέρουν πως πολεμούσαμε και αγωνιζόμαστε για μια πατρίδα και μια κοινωνία που συνόψιζε τα διαχρονικά οράματα του λαού μας.

Χρήστο διαβαίνοντας την Αχερουσία μπορείς να καταθέσεις αντί οβολού αυτόν τον αποχαιρετισμό αυτή την απολογία, δηλώνοντας εκ μέρους μας ότι αυτή είναι η μοναδική και χιλιάκριβη εξ' αδιαιρέτου περιουσία όλων εμάς που σήμερα βρεθήκαμε να σου ευχηθούμε καλό κατευόδιο στο ταξίδι της αιώνιας σιωπής.


Αρχική Σελίδα


Γενιά συντρόφων του ΑΦΚ της Πάτρας
e-mail: geniafakp@yahoo.com

Τελευταία ενημέρωση: 28/10/2007