Home Page
Introduction
History of a Myth
Partnership
Events
Archives
Links
Galleries
Contact Us
   
Languange  
 
 
   
 
 
Arcadia Project is
funded from EU by
the Culture 2000
Programme
 Articles
This section includes usefull articles about the major domains in bussiness advisor area.
Search for an article
Type Keyword    
Το φυσικό τοπίο της Φορέζ, η χώρα της Αστρέας
Date Submitted: 20/06/2007 Date Last Modified: 31/07/2007

Το φυσικό τοπίο της Φορέζ, η χώρα της Αστρέας

Η Φορέζ βρίσκεται στη μέση του διαμερίσματος Λουάρ της Γαλλίας, στο ανατολικό άκρο της κεντρικής οροσειράς μεταξύ των πόλεων Λυών και Κλερμόν-Φερράν. Προσφέρει στον ταξιδιώτη που φτάνει από τη Λυών, τη Ροάν ή το Σαίντ Ετιέν την ευχάριστη θέα μιας όχι και τόσο μεγάλης πεδιάδας που διασχίζεται από χαμηλά βουνά. Ο ποταμός Λίγυρας διαρρέει την πεδιάδα της Φορέζ από τον νότο προς τον βορρά. Στις κορυφές των βουνών της Φορέζ, που φτάνουν ως τα 1634 μ., εκτείνονται οροπέδια που είναι εκτεθειμένα στον άνεμο και στο χιόνι, τα αποκαλούμενα Hautes Chaumes, τα οποία αξιοποιούνται κατά τους θερινούς μήνες ως βοσκότοποι. Αυτή είναι η πατρίδα ενός από τα πιο διάσημα ποιμενικά μυθιστορήματα: L’ Astrée (1607 -1627) του Honoré d’ Urfé. Το μυθιστόρημα L’ Astrée γιορτάζει το 2007 την 400ή επέτειο της δημοσίευσής του.


 

«Όχι πολύ μακριά από την πανάρχαια πόλη της Λυών / κατά τη δύση του ηλίου / βρίσκεται ένα μικρό μέρος / με το όνομα Φορέζ / το οποίο / εάν και από έκταση / όχι ιδιαίτερα μεγάλο ούτε εκτενές / δεν στερείται ούτε έχει έλλειψη οποιονδήποτε αγαθών / που χρειάζονται για τα προς το ζην / τα οποία θα μπορούσε κανείς, ωστόσο, να βρει σε όλο το βασίλειο της Γαλλίας. […] Το κέντρο αυτού του τόπου/ αποτελεί μια όμορφη εύθυμη πεδιάδα / πλαισιωμένη από βουνά / σαν από τοίχους περικυκλωμένη και προφυλαγμένη. Μέσα από εκεί ρέει ο ποταμός Λίγυρας / […] Εκεί βρίσκονται πολλά άλλα ζωηρά κρυστάλλινα ρυάκια / και όμορφοι χείμαρροι / ανάμεσά τους ο πιο αριστοκρατικός, ο Λινιόν, / καθώς πέφτει με ορμή από τα όρη Σερβιέρ και Σαλμαζέλ […]


Στην πεδιάδα εκείνη […] κατοικούσαν αιώνες τώρα πολλοί βοσκοί: οι οποίοι / περνούσαν τον καιρό τους ήσυχα / γαλήνια / και γενναία τόσο εξαιτίας του καθαρού αέρα / όσο και της ιδιαίτερα γόνιμης τοποθεσίας/ μέσα στην πολυπόθητη ευημερία / έχοντας την ευκαιρία να ζουν ελεύθερα και χωρίς φόβο / για τα δεινά και τα πλήγματα / όπως τα συνήθη ατοπήματα των προσώπων της υψηλής κοινωνίας που συμβαίνουν καθημερινά στον κόσμο: έτσι ώστε / κατά τη γνώμη μου / δεν θα υπήρχε λόγος να ανταλλάξει κανείς / την ευτυχισμένη εκείνη κατάσταση/ ακόμα και με όλες τις χαρές και τις ηδονές / που τόσο πολύ εξυμνήθηκαν / κατά τη Χρυσή Εποχή / εάν ο θεός Έρωτας δεν κατέστρεφε εν μέρει με την πικρία του την ευδαιμονία εκείνη που με τόση περίσσεια και αφθονία προσέφερε / μέσω της ουράνιας θείας χάρης».
(Honoré d’ Urfé: Η βοσκοπούλα Αστρέα [1ο μέρος, γαλλ. 1607, γερμ. 1624])


Ο Honoré d’ Urfé (1568 – 1625) είναι ο πιο γνωστός συγγραφέας της Φορέζ. Το βουκολικό του μυθιστόρημα L’ Astrée είναι, παρά την εντυπωσιακή έκτασή του, ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα έργα της εποχής του. Το μυθιστόρημα εκδόθηκε σε συνέχειες μεταξύ 1607 και 1627, περιέχει 5 μέρη, 60 βιβλία και 5399 σελίδες. Σχεδόν 293 απίστευτοι χαρακτήρες εμφανίζονται σε 40 διαφορετικές ιστορίες που μιλούν για την αγάπη, το πάθος, την αρετή και τη δόξα. Η αναζήτηση της βοσκοπούλας Astrée από τον βοσκό Celadon που έμοιαζε ατελείωτη, τα μπερδέματα και οι παραισθήσεις που τυχαίνουν σε εκείνους και σε πολλά άλλα ζευγάρια στην πορεία τους για την εύρεση της αληθινής αγάπης είναι πλαισιωμένα από τη σύγκρουση ανάμεσα σε συμβάντα ανθρώπινου πάθους και σωστής συμπεριφοράς.
Πίσω από τους βοσκούς κρύβεται φυσικά ένα τάγμα από άτομα υψηλής κοινωνικής τάξης, πρόκειται για αυλικούς που υποδύονται τους βοσκούς φορώντας χρυσοΰφαντα ενδύματα από ταφτά και μετάξι. Η επιδίωξή τους για τη σωστή και συνάμα «φυσική» αγάπη είναι συνυφασμένη με τον αγώνα για την τήρηση των σωστών προδιαγραφών της αριστοκρατικής τιμής σύμφωνα με τον τρόπο ζωής της Αυλής. Ο d’ Urfé σχεδιάζει μια εικόνα της αριστοκρατίας που αντιπαραβάλει τη νοσταλγία για το ειδυλλιακό, για μια απλή, σεμνή διαβίωση σε αντίθεση με τις ανθρώπινες, ηθικές και πολιτικές συγκρούσεις της καθημερινότητάς της.


Η ποιητική Αρκαδία σε έναν πραγματικό τόπο
Ο ποιητής του «Δον Κιχώτη» Μιγκουέλ ντε Θερβάντες μετέφερε για πρώτη φορά στα τέλη του 16ου αιώνα μέσα από το έργο του «Γαλάτεια» (1585) τα αρκαδικά πεδία, την ουτοπική Αρκαδία στην πατρίδα του Ισπανία. Ο Honoré d’ Urfé δεν τοποθετεί απλά τη δική του Αρκαδία σε έναν συγκεκριμένο γεωγραφικό τόπο, την Φορέζ, αλλά την κατατάσσει για πρώτη φορά και σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο, την εποχή της διάλυσης της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και της μετανάστευσης των λαών με την εισβολή των τευτονικών φυλών, των Φράγκων, των Γότθων και Βανδάλων στην εκπνοή του 5ου αιώνα. Αυτή η εποχή μπορούσε να συγκριθεί με την περίοδο κρίσης γύρω στο 1600, κατά την οποία οι πόλεμοι και οι θρησκευτικές διαμάχες «έκοβαν την ανάσα» όλης της Ευρώπης. Οι ποιμένες του Honoré d’ Urfé στη Φορέζ γίνονται αντιπρόσωποι μιας αλλαγής της νοοτροπίας που χρονολογείται στις αρχές του πολιτικού ανασχηματισμού της Γαλλίας. Την περιγραφή της ειρηνικής συμβίωσης Ρωμαίων, Φράγκων και Κελτών μπορούμε να εκλάβουμε ως πολιτική στάση απέναντι στην κυβέρνηση του Χάινριχ Δ’ και στο διάταγμα ανοχής της γαλλικής πόλης Νάντη. Η υπόθεση του έργου L’ Astrée διαδραματίζεται στη Γαλάτεια στην εκπνοή του 5ου αιώνα κατά την περίοδο ακμής της μετανάστευσης των λαών. Η Φορέζ είναι περικυκλωμένη στο νότο από τους Ρωμαίους που βρίσκονται σε πτώση και από τους Βησιγότθους στην ανατολή. Η τευτονική φυλή των Βουργουνδίων που είναι σκανδιναβικής καταγωγής και οι τευτονικοί Φράγκοι εγκαθίστανται σε περιοχές όπως η σημερινή Βουργουνδία, Νταουφίν ή Ιλ ντε Φράνς. Οι Φράγκοι – έτσι το αντιλαμβάνεται ο Honoré d’ Urfé στο μυθιστόρημά του - που προέρχονταν γενεαλογικά από τους Τρωάδες, τους υποτιθέμενους ιδρυτές της Ρώμης σχηματίζουν το μελλοντικό γαλλικό έθνος. Προκειμένου να δικαιολογήσει την κυριαρχία τους στη Γαλάτεια, περιγράφει τους Φράγκους σαν μια ομάδα Γαλατών που είχε κάποτε μεταναστεύσει στην Τευτονία και η οποία επιστρέφει πια λόγω της μετανάστευσης των λαών στην πατρίδα της. Ταυτόχρονα, οι Γαλάτες της Φορέζ συγγενεύουν με άλλους ευρωπαϊκούς λαούς, συμπεριλαμβανομένων των Τευτόνων και ειδικά των κατοίκων της Θουριγγίας και των Σβάμπεν. Οι πρίγκιπες και πριγκίπισσες, ανάμεσά τους και οι πρίγκιπες της Βαϊμάρης ( πρβλ. πίνακα 11), είναι οι προπάτορες των επιφανών ποιμένων της Φορέζ. Όπως διηγείται ο Honoré d’ Urfé στο 11ο βιβλίο του 3ου τόμου, και οι Φράγκοι είχαν εγκατασταθεί κάποτε εκεί. Η περιοχής της Φορέζ, το κέντρο του ποιμενικού συλλόγου, παρουσιάζεται έτσι ως λίκνο του γαλλικού έθνους και όλης της Ευρώπης.
«Θεώρησα καλύτερο να τιμήσω αυτή τη χώρα, στην οποία έζησαν ένδοξα για πολλούς αιώνες οι πρόγονοί μου από το Σβάμπεν, ως μια Αρκαδία του Σαννατζάρο».
(Honoré d’ Urfé: επιστολή προς την ποιμενίδα Astrée, πρόλογος 1ο μέρος, 1607)


Η Astrée – μια ηθική και πολιτική ουτοπία
Ο Honoré d’ Urfé ήταν ένας μαχητής που λάμβανε μέρος στους αγώνες της εποχής του ο οποίος, ωστόσο, αποζητούσε την ειρήνη και την αρμονία. Η ποιμενίδα Astrée πήρε το όνομά της από τη θεά της δικαιοσύνης Αστραία, που εγκατέλειψε τη γη όταν οι άνθρωποι διχάστηκαν από πολέμους. Η επιστροφή της θα σήμαινε την αρχή της επανόδου της Χρυσής Εποχής. Στο μυθιστόρημα ο Celadon αναζητά την Αστρέα. Η ανεύρεσή της σημαίνει για εκείνον δύο πράγματα: την ανακάλυψη της αληθινής αγάπης και της Χρυσής Εποχής.
Πολυάριθμοι χαρακτήρες του μυθιστορήματος L’ Astrée ταξίδεψαν από όλη την Ευρώπη με προορισμό τη Φορέζ για να ζήσουν εκεί ως ποιμένες. Με τη μορφή βοσκών, προσκυνητών και ποιητών βρίσκονται σε αναζήτηση της ειρήνης, της αλήθειας και της αληθινής αγάπης. Ο μικρός ποταμός Λινιόν σχηματίζει τα συμβολικά σύνορα ανάμεσα στην Αρκαδία που οι ποιμένες επέλεξαν και στην πραγματική κοινωνία όπου κυριαρχεί η φιλοδοξία και ο ανταγωνισμός. Στην αριστερή όχθη του ποταμού Λινιόν κατοικούσαν οι ποιμένες όλης της Ευρώπης.


«Εκεί στην πεδιάδα ορκίστηκαν κοινή συναινέσει να απαρνηθούν για πάντα κάθε είδους φιλοδοξία, καθώς εκείνη μόνο ευθύνεται για τόσο πόνο, και να ζήσουν στο εξής ειρηνικά με τους οικείους τους ως ποιμένες». (L’ Astrée, 1ο μέρος, 2ο βιβλίο)

Μετάφραση – Απόδοση: Θεοδωράκη Νικολέττα

 
 
Login | Visit Statistcs | Credits