Ζαχαριάς Μπαρμπιτσιώτης


Καπετάν Ζαχαριάς ΜπαρμπιτσιώτηςΟ Ζαχαριάς ήταν φημισμένος κλέφτης και αρματολός της Πελοποννήσου και ένας από τους πρόδρομους του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 21. Η καταγωγή του ήταν από την Μπαρμπίτσα, χωριού του Πάρνωνα, όπου και γεννήθηκε το 1789. και πέθανε στα Τσέρια της Μάνης το 1805. Έδρασε στην Πελοπόννησο και κυρίως στον Παρνωνα. Βγήκε στο αρματολίκι από παιδί για να εκδικηθεί το φόνο του πατέρα του και του αδελφού του. Σε ηλικία 18 ετών συγκρότησε δική του ομάδα κλεφτών. Λόγω των κατωρθωμάτων του, η φήμη του άρχισε να εξαπλώνεται από νωρίς , για να καθιερωθεί κυρίως μετά τη μάχη του Σάλεσι (1781). Η δράση του ήταν τόσο αποτελασματική, όπως και ο φόβος που προξενούσε στον κατακτητή, που οι Τούρκοι αναγκάστηκαν στη συνέχεια να συνθηκολογήσουν μαζί του.

Στο σώμα του ο καπετάν-Ζαχαριάς στρατολόγησε και συνένωσε σημαντικές φυσιογνωμίες του μετέπειτα επαναστατικού αγώνα, όπως τον Θ. Κολοκοτρώνη -που υπήρξε και υπαρχηγός του - τον Αναγνωσταρά, τον Νικηταρά, τον Πετμεζά και άλλους. Είχε σαν ορμητήριο τον πύργο του στο χωριό Σκουφομύτη, απ' όπου οργάνωνε συχνές επιδρομές εναντίον των Τούρκων αλλά και Ελλήνων συνεργατών τους. Αργότερα διορίστηκε από τους Τούρκους «μπασμπόγος και ζαμπίτης» όλης της Πελοποννήσου, δηλαδή αστυνομικός επόπτης. Μέσα από το νέο του αυτό αξίωμα ο Ζαχαριάς ενίσχυε όσο μπορούσε τους αρματολούς του Μοριά.. Σε όλη τη διαδρομή του στην κλεφτουριά προσπάθησε να ενώσει τους αρματολούς όλης της Ελλάδας εναντίον των Τούρκων. Για ένα σιάστημα μάλιστα υπήρξε αρχηγός της ομοσπονδίας των αρματολών της Πελοποννήσου. Ενίσχυσε το κίνημα του Λάμπρου Κατσώνη και συνεργάσθηκε μαζί με τον αρχηγό των κλεφτών της Ρούμελης Ανδρέα Ανδρίτσο, πατέρα του Οδησσέα Ανδρούτσου. Η φυσιογνωμία και τα κατορθώματα του Ζαχαριά έμελλαν να περάσουν στην χώρο του θρύλου, καθώς και στο δημοτικό τραγούδι.

Μετά από μιά ζωή ασυμβίβαστη και γεμάτη ένδοξη δράση, ο Ζαχαριάς είχε άδοξο τέλος αφού δολοφονήθηκε στις 20 Ιουλίου 1805, στα Τσέρια της μέσα Μάνης (σε πλαγιά του Ταϋγέτου, πάνω από τη Καρδαμύλη), από άνθρωπο του Μούρτζινου, στο πύργο του κουμπάρου του Κουκέα, ύστερα από "μπαμπεσιά". Ο Κουκέας έστειλε μάλιστα το κεφάλι του στην Τριπολιτσά. Ο πύργος του Κουκέα σώζεται σώζεται μέχρι σήμερα και βρίσκεται - αναπαλαιωμένος από ιδιώτη - στον οικισμό Λιμπόχοβα του Δ.Δ. Τσεριών. Η λαϊκή μούσα έχει αποθανατίσει το άδικο θανατό του με ένα τελευταίο δημοτικό τραγούδι...

 


Τελευταία ενημέρωση 29/03/2006

Προσωπικότητες

Copyright 2001© - Δ. τόπος ΑΡΚΑΔΙΑ