Η Διοτίμα ως φιλοσοφική οντότητα εις το "Συμπόσιον" του Πλάτωνος

Λεμονιά Αντ. Μπαστιάνου, Αρχαιολόγος

Iστορικός χαρακτήρας ή μη, εις την περί Έρωτος διεξαγομένη ανάλυσι κατά την παράθεσι συμποσίου εις την οικίαν του Αγάθωνος, νικητού εις τους δραματικούς αγώνες των Ληναίων του έτους 416 π.Χ, η Διοτίμα διεκδικεί σημαίνουσα θέσι μεταξύ των συμποσιαζόντων.

Ανωτέρα πνευματική μορφή, καθοδηγεί δια της σοφίας της, εκπλήσσει, ακινητοποιεί, μυσταγωγεί τον αναζητητή της αναβάσεως Σωκράτη. Τόκος εν τω καλώ, νουθετεί, του Έρωτος η προσοχή!

Παντοτινή του αγαθού κατοχή, προς χάριν της Αθανασίας, της γνώσεως της Αληθείας , του "θείου", της Αιώνιας Ζωής.

Παραδίδεται εις την δύναμι των λόγων της ο μέγας στοχαστής. Ασπάζεται με σεβασμό την πνευματέμφορο διδαχή. Αφήνεται εις το "ευ" της χαρισματικής λαλιάς. Εισέρχεται εις τα άδυτα της ψυχής. Γνώριμα τα μονοπάτια, εις την γλυκασμένη ανάμνησι είχε ξαναδιαβεί. (Να ήταν, άραγε, η δική του η ψυχή?)

Ακολουθεί βήμα προς βήμα την προφήτιδα εις τον πηγαιμό για την Αλήθεια. Καταυγάζεται εις το Φως, σιγεί εμπρός εις τα άρρητα ρήματα της υψίστης Μακαριότητος.Φυγαδεύει εις τη λησμοσύνη την διαλογική συζήτησι.

Συγκινείται, πιστεύει. Ω! ακράδαντα πιστεύει, ανατείνεται.

Η ιλαρότητα προδίδει θείο χορτασμό. Eφτασφράγιστο, ιερό της ζωής του μυστικό. Την σεβάστηκαν ως μάντιδα την Διοτίμα. Tης απέδωσαν ευχαριστίες, ευγνωμοσύνη, τιμή. Της ανεγνώρισαν ικανότητα χρησμολογική. Την είπαν του γαλήνιου Σωκράτους διδάσκουσα ψυχή.

Ας είναι. Εκείνη πάντως έστρεψε τον Έρωτα προς την γέννησι και τον τοκετό εντός του ωραίου, του εσωτερικού κόσμου της ψυχής, του μυστικού πεδίου της γνώσεως. Περί κυοφορίας της ψυχής πρόκειται. Γεννήματα η γνώση, τα προτερήματα, οι αρετές. Γεννήτορες οι έχοντες θείαν φύσιν, οι εκ νεότητος εγκύμονες κατά την ψυχήν΄ κυοφορούν την φρόνησι, γεννούν τη σωφροσύνη, την δικαιοσύνη, ποθώντας την Αθανασία διαιωνίζουν την Αρετή.

Ωραίοι άνθρωποι, ωραίες πράξεις, ωραίες μαθήσεις οδηγούν εις την μάθησι της απολύτου Ωραιότητος, εις την γνώσι του απολύτου κάλλους, εις την γνώσι του "θείου".

Ευαρεστείται το "θείον". Χαρίζει Αθανασία από την Αθανασία εις τον γεννήσαντα και αναθρέψαντα την Αρετή. Κατά "χάριν" θεός μετέχει της Δημιουργίας, κοινωνεί της Αιωνιότητος, δικαιώνει την Διοτίμα, μακαρίζει του διδασκάλου την προφήτιδα ψυχή.