Τούτ' η γης, κυρά Γιώργαινα,
τούτ' η γης που την πατούμε,
τούτ η γης που την πατούμε,
ούλοι μέσα θε να μπούμε.
Τούτ' η γη με τα χορτάρια,
τρώει νιους και παλικάρια.
Τούτ η γης με τα λουλούδια,
τρώει νιους και κοπελλούδια.
Τάχα θε να φάει και μένα
με τα φρύδια τα γραμμένα;
Να ήξερα πως θα γλυτώσω,
τούτ' τη γη θελ' ασημώσω.
Τούτ η γη που θα μας φάει,
δώστε της με το ποδάρι.