Ο Μάης ρίχνει τη δροσιά κι ο Απρίλης τα λουλούδια,
τ' ακούτε κοριτσάκια μου, της Ελενιώς τραγούδια.
Η Ελενιώ ήταν όμορφη, της Πάτρας το καμάρι,
πασιόπουλο αγάπησε, άντρα της να τον πάρει
κι ο ξάδερφός της το μαθε, πολύ του εκακοφάνη,
παίρνει και πάει στην Ελενιώ, για να την χαιρετήσει,
και για την ώρα που ήτανε να την καλημερίσει,
- Ώρα καλή σου Ελενιώ!
- Καλώς τονε του λέει.
- Ελένη φτιάξε μου καφέ και φέρε να τον πιούμε
κι ύστερα από τον καφέ, έλα κάτι να ειπούμε.
- Τι λες καημένε ξάδερφε, μην είσαι μεθυσμένος,
πώς κουβεντιάζεις σαν τρελός και σαν ξεμυαλισμένος
Δεν ελυπήθη ο άπιστος τα δροσερά της νιάτα
δυό μαχαιριές την έδωσε, την έκανε κομμάτια.