Από Στάδιο-Τεγέας

Δε σου' μοιαζε, λεβέντη μου, στη μαύρη γης να μπεις,
μον' σου 'μοιαζε νάκάθεσαι σε 'να 'μορφο τραπέζι
να τραγουδάς να χαίρεσαι να σε κερνούν να πίνεις.
Άγουρε, άγουρε δροσερέ, κρουσταλλοβραχιονάτε,
χρυσά (ή)ταν τα καλίγια κι αργυρά τα σφυριά σου
και το σφυρί που σφύριζε με το μαργαριτάρι,
Νύχτα σελώνει τ' άλογο, νύχτα το καλυγώνει,
νύχτα περνάει το Ρουφιά, το φοβερό ποτάμι.
Πάει να πάρει το φιλί πρου βρέξει, πρου χιονίσει.