Ήρθε η ώρα των αναποφάσιστων
Γεωργία Δάλκου, φιλόλογος
(Αναδημοσίευση από την ΑΙΧΜΗ της Αρκαδίας, 02.03.04)

Ο Σύμβουλος Επικοινωνίας (βελτιωμένη σύγχρονη εκδοχή τού κομματάρχου τού παρελθόντος) κύτταξε από κορυφής μέχρις ονύχων τον υποψήφιο και δήλωσε επιγραμματικά:

- Σκούρα τα βλέπω!
- Άχ! Όχι πάλι…Αναστέναξε με παράπονο ο υποψήφιος. Όχι πάλι το σκούρο κοστούμι…Όχι άλλα μνημόσυνα… Εμένα, να το ξέρεις… Θα μου μείνει το χούι στο τέλος…Όπου βλέπω ποτήρι θα ντ'αρπάζω και θα λέω "Ζωή σε λόγου σας!"…
- Δεν με κατάλαβες…Αναστέναξε, με τη σειρά του τώρα, ο Σύμβουλος. Σκούρα τα βλέπω γενικώς. Να'ταν μόνο το κοστούμι…Πού να δεις τι κοστούμια έχουνε να μας κόψουνε μετά.…
- Μετά; Πότε "μετά"; Μετά θάνατον, μήπως; Ρώτησε από μεταφυσικό ενδιαφέρον ο υποψήφιος.
- Μωρέ, τότε, μετά θάνατον, ποιος ζει ποιος πεθαίνει… Η ημέρα των εκλογών είναι -για μας τώρα- η τομή που ορίζει το "πριν" | το "μετά".
- Ωραίο αυτό που είπες! Ποιοτικό! Θυμήσου να το βάλεις σε κανέναν από τους τόσους επικηδείους που εκφωνώ… Σχολίασε πικρόχολα ο υποψήφιος.
- Εντάξει! Διαμαρτυρήθηκε ο Σύμβουλος. Δεν είναι ανάγκη να μου κοπανάς συνέχεια πως σου'φτιαξα ένα πρόγραμμα φίσκα στα "θλιβερά καθήκοντα"… Ας μην ήταν δίσεκτος ο χρόνος, και θα'χαμε περισσότερους γάμους…Εκεί θα κολλήσουμε τώρα, ή στο γεγονός ότι τα βλέπω σκούρα στις εκλογές;
- Α, έτσι πες μου να ησυχάσω… Τι λες μωρέ; Κραύγασε ο υποψήφιος και άδραξε το Σύμβουλο από το πέτο. Εσύ αλλιώς μού τα 'λεγες!
- Και στα λέω ακόμα. Είπε, υπό πίεσιν τώρα, ο Σύμβουλος. Αρκεί, βέβαια, ο αρχηγός να γίνει και Πρωθυπουργός και να μας έρθουν όλα βολικά στην τρίτη κατανομή.
- Μα την εκλογή του αρχηγού την έχουμε στο τσεπάκι! Διαμαρτυρήθηκε ο υποψήφιος. Κάθε μέρα μού το γράφεις στους λόγους που λέω!
- Ναι…ναι…Δεν αντιλέγω…Μόνο που υπάρχει και ο αστάθμητος παράγων των αναποφασίστων…

Η τελευταία φράση, ως διά μαγείας, εγέννησε μια ζωηρή επιθυμία στον υποψήφιο, ο οποίος πήρε την άγουσαν προς την τουαλέτα, ευχόμενος διακαώς αυτός τουλάχιστον ο στόχος του να στεφθεί υπό επιτυχίας.

Δόθηκε, έτσι, στον Σύμβουλο Επικοινωνίας επαρκέστατος χρόνος για να ξαπλώσει άνετα στην πολυθρόνα και ν' ανάψει τσιγάρο. Αυτή ήταν η ώρα της δικής του ανακούφισης. Διοχετεύοντας στα συννεφάκια τού καπνού τις πιο κρυφές του σκέψεις, και το βάρος αυτών των σκέψεων απέβαλλε και εξασφάλιζε το απόρρητό τους. Διότι μόνον κάποιος γνώστης των σημάτων καπνού θα μπορούσε να τις διαβάσει. Αλλά είναι τόσο σπάνιοι στις μέρες μας οι Ινδιάνοι…

Ινδιάνοι ναι! Δαιμόνιοι ρεπόρτερ ποτέ! Ιδού, λοιπόν, παρακάτω η πλήρης καταγραφή των σκέψεων του Συμβούλου Επικοινωνίας:

(Κύττα να δεις, φίλε μου! Παρά τα αγκαλιάσματα με όλους τους αναξιοπαθούντες, παρά την έκθεση στα χιόνια και στις βροχές και στα φιλιά τής κυρα-Μαρίας τής φαφούτας, αποτέλεσμα μηδέν. Μην ήρθε η ώρα να το βράσω το πτυχίο μου;
Γιατί το θέμα δεν είναι, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί ο αρχηγός, να πετάγεται μπροστά του ένας δικός σου άνθρωπος και να φωνάζει έμπλεος ενθουσιασμού "νάτος νάτος ο πρωθυπουργός"… Αυτό, είναι μέσα στις ανειλημμένες υποχρεώσεις τού δικού σου ανθρώπου…
Κι αν, βέβαια, την ενθαρρυντική αυτή φράση την φώναζαν μόνο οι δικοί σου κι άλλος κανείς, εντάξει. Θα το'παιρνες απόφαση πως, πάει και τελείωσε, ο δικός σου αρχηγός είναι ο "Νατοςνατοςοπρωθυπουργός" και θα 'παυε αυτομάτως κι αυτός ο χριστιανός να τρέχει μες στο καταχείμωνο, να εκτίθεται στις βροχές και στα χιόνια και στα φιλιά της κυρα-Μαρίας της φαφούτας! ( Η οποία, σαν να μην έφταναν όλα τα άλλα, ψαλιδίζει και την αίγλη τού αξιώματος, καθώς κραυγάζει όλο νάζι "νάτοθ νάτοθ ο πρωθυπουργόθ"!)

Έλα μου, όμως, που αποκλειστικότητα δεν υπάρχει! Γιατί κι ο άλλος έχει το δικό του άνθρωπο με την ανειλημμένη υποχρέωση να πετάγεται μπροστά στον αρχηγό του και να λέει με βεβαιότητα: "Νάτος νάτος ο πρωθυπουργός". ( Ή "νάτοθ νάτοθ ο πρωθυπουργόθ!", αν το λέει η δική του κυρα-Μαρία).

Με άλλα λόγια, φαθκελωκουκούλωθτα…Ανάθεμά σας αστάθμητοι! Γιατί σας κατσικώνεται, μωρέ, πάνω στο "Δεν ξέρω- Δεν απαντώ" μέχρι την τελευταία στιγμή και εδεκεί μουλαρώνετε, σα γαϊδούρια; Αλλά ξέρω εγώ τι σας χρειάζεται… Να πάρει κάποτε το θάρρος ένας εξ ημών και να πει στον Ελληνικό λαό την καθαρή αλήθεια. Γνωρίζετε, Ελληνικέ λαέ, να τους πει, σε πόσες θυσίες υποβάλλεται η φιλτάτη ημών πατρίς προς χάριν αυτών των αχαρακτηρίστων αναποφασίστων; Δες τε σήμερα και κρίνετε:

- Πόσα χρήματα έχουν ξοδευθεί;
- Πόσοι τόνοι μελάνι έχουν χυθεί;
- Πόσες εργατο-ώρες έχουν αναλωθεί;
- Πόσο χαρτομάνι έχει εξαπολυθεί;
- Πόση ποσότητα ενεργείας έχει χαθεί;
- Κι όλα αυτά γιατί;

Όχι βέβαια για τους σταθερούς, τους Αποφασισμένους βρέχει- χιονίσει, αλλά για μια θλιβερή μειοψηφία, που εν τούτοις καθορίζει την τελική πλειοψηφία. Δεν είναι κρίμα κι άδικο;

Άσε το άλλο… Για ποιους, θαρρείς, τις προάλλες, σηκωθήκανε τόσοι ανθρώποι και κάνανε τόσες πρόβες και μάθανε απόξω τόσες ατάκες και δεχτήκανε τον Χατζηνικολάου να τους βάζει πιπέρι στο στόμα αν τους ξέφευγε μια λέξη παραπάνω; Θαρρείς πως είχανε ανάγκη το ντιμπέιτ οι Αποφασισμενοιβρεχειχιονίσει, για να αποφανθούν
- Ο δικός μας, ρε συ, φοράει την πιο ωραία γραβάτα! Κύττα τον άλλο, τον απίθανο! Με τέτοια γραβάτα, και θέλει να κυβερνήσει την Ελλάδα!! Πόσα παράξενα πια θα δούμε σ'αυτόν τον τόπο…

Ούτε, βέβαια, οι Αποφασισμενοιβρεχειχιονίσει, νοιάστηκαν για το αν θα κάτσει όρθιος ή καθιστός ο δικός τους. Όρθιος ή καθιστός, ορθώς θα ομιλούσε! Μεγάλος θα ήταν! Θα ύψωνε το κοφτερό του ξίφος και θα έλυνε όλους τους Γόρδιους δεσμούς!

Μόνο για χάρη σου, ρε συ, στηθήκαμε κοντά 5 εκατομμύρια ανθρώποι να παρακολουθήσουμε το παιχνίδι "Έχω την απάντηση. Έχεις την ερώτηση;".

Α, όλα κι όλα! Έγινε ωραίο παιχνίδι! Μερικές φορές τύχαινε η απάντηση να πέφτει πάνω ακριβώς στην ερώτηση και να την κουτουπώνει. Άλλες φορές την πετύχαινε, αλλά λίγο ξώφαλτσα. Σε μια μόνο απάντηση δε βρέθηκε ερώτηση κι αυτή αναδείχθηκε νικήτρια. Ήταν η απάντηση: "Τρία πουλάκια κάθονταν χωρίς καμιάν αιτία"!

Εντέλει, δεν ήρθες, και τζάμπα ο κόπος. Κάπου θα ρεμπέλευες, ως συνήθως, ενώ εμείς ξαγρυπνούσαμε για το καλό της πατρίδος. Ξέρω εγώ τι σου χρειάζεται…Δεν θα σε πετύχω πουθενά μετά τις εκλογές; Θα σού )

Ο ήχος από το καζανάκι διέκοψε τις σκέψεις του Συμβούλου Επικοινωνίας πάνω στο καλύτερο…