Θα γυρίσω, έλεγες.
Και τα γκρίζα σχιστά ματάκια σου,
Έπαιρναν μια νεανική καινούρια λάμψη
Σαν το ντροπαλό δάκρυ
Προσπαθούσε να κυλήσει
Πριν κρυφά το σβήσεις.

Θα επιστρέψω μια μέρα, -έλεγες-
Και θα σε πάρω κόρη μου απ΄το χέρι
Να σε πάω εκεί που μεγάλωσα....
Να σου γνωρίσω βρύσες και νεράιδες της βροχής,
Αστέρια και χρυσά στάχυα,
Βάλτους και γκρεμούς.
Ήλιους στρογγυλούς,
πουλιά και καλοκαιρινά φεγγάρια.

Να ανηφορίσουμε μαζί τον Παπάλουκα,
Μια μια τις πέτρες του να σκαρφαλώσουμε
Για να βρούμε μες τα πεύκα
Το παλιό πατρικό μου σπίτι,
Εκείνο το ερείπιο
Που ήταν παλάτι στα παιδικά μου χρόνια.

Θα επιστρέψω μια μέρα-έλεγες-
Στο μικρό μου χωριό,
-Κρυφή Ιθάκη-
Που άφησα γυρεύοντας
μια καλύτερη ζωή στα ξένα...
Τώρα που τα νιάτα μου πέταξαν
Και τα χέρια μου έλιωσαν στην σκληρή δουλειά,
Μόνο θέλω να φιλήσω το αγαπημένο χώμα
Που τόσο καιρό νοστάλγησα μακριά του,
Και να αγναντέψω μια φορά ακόμα
Τον καθαρό αρκαδικό ουρανό του...

Ήθελες να γυρίσεις.
Άλλα έπεσες σε ύπνο βαθύ
Δεν ξύπνησες πια ποτέ.

Πατέρα,
όλα σε περιμένουν.