Σπίτια, όπως αυτό του Αλημίση στην Κέννεντυ, του Τσουτσάνη δίπλα στην Αελλώ, του Κοτσώνη στην 28^ης Οκτωβρίου, σε μία οποιαδήποτε πόλη, που σέβεται το παρελθόν της και προετοιμάζει ένα πιο ανθρώπινο μέλλον για τους πολίτες της, θα είχαν διασωθεί και συντηρηθεί, αντί να κατεδαφιστούν.

Το γεγονός ότι το πρώτο έδωσε τη θέση του σ' ένα κτίριο, που "προίκισε" τον παρακείμενο ναό του Νεομάρτυρα Παύλου μ' ένα διαφημιστικό μπαλονοειδές "καμπαναριό", κόκκινου χρώματος, που δεσπόζει στην πόλη, το σκουπιδαριό στο άδειο και έρημο οικόπεδο όπου βρισκόταν το δεύτερο και η επταώροφη οικοδομή στη θέση του τρίτου, δεν προοιωνίζονται τίποτε καλό για το μέλλον της Τρίπολης, που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε.

Διαμαρτυρόμαστε γι' αυτό το κακό, που δεν έχει τέλος, όπως φαίνεται. Η ιστορία της πόλης μας κατεδαφίζεται χωρίς καμία διάκριση, χωρίς καμία καταγραφή.

Ο τελικός σκοπός όλων αυτών, που "ελαφρά τη καρδία" αλλοιώνουν ή επιτρέπουν να αλλοιωθεί η πόλη μας, είναι να παραδοθεί στις επερχόμενες γενιές μια Τρίπολη αλλοτριωμένη, απρόσωπη και κυριολεκτικά αγνώριστη, ένα κακέκτυπο της Αθήνας, με όλα τα ελαττώματά της - κυκλοφοριακό, ασφυκτική δόμηση - και κανένα από τα προτερήματά της.

Πιστεύουμε ότι δε μας τιμά ως πόλη, το γεγονός ότι, ενώ αλλού, όπως στην Πάτρα και την Καλαμάτα που γνώρισε, ας μην ξεχνάμε, τους σεισμούς, διασώζονται- έστω και καθημερινά και ίσως από τύψεις - τα αξιόλογα κτίρια του παρελθόντος και αναδεικνύονται ως στολίδια, ενδεικτικά της καλαισθησίας και ενός τρόπου ζωής, που αρμόζει σε ανθρώπινα μέτρα, εμείς απερίσκεπτα τα γκρεμίζουμε.

Το πιο πρόσφατο κρούσμα της κατεδάφισης, ξημερώματα Κυριακής, λίγο πριν το Πάσχα, του αρχοντόσπιτου του Μάμαλη, στην οδό Μεταμορφώσεως, και η επικείμενη ανέγερση στη θέση του επταώροφης οικοδομής, οι απειλές εναντίον ανθρώπων, που μάχονται για να μείνει κάτι όρθιο σ' αυτή την πόλη, δείχνουν ότι η πρωτεύουσα της Αρκαδίας, που φιλοδοξεί να παίξει ουσιαστικό ρόλο στο κατώφλι του 21^ου αιώνα, κατατρύχεται από νοοτροπίες άλλων εποχών.

Θεωρούμε ότι η ευθύνη της Δημοτικής Αρχής, της τωρινής και των προηγουμένων, είναι μεγάλη. Αν στην Τρίπολη οι δημοτικοί άρχοντες είχαν συνειδητοποιήσει την αξία της διαφύλαξης του κτιριακού πλούτου της πόλης μας και η εικόνα της είχε μείνει τουλάχιστον όπως ήταν στις αρχές της δεκαετίας του '80, πολλή από την ασχήμια, που σήμερα μας πονάει όλους, θα είχε αποφευχθεί.

Καλούμε όλους τους πολίτες, που θέλουν κάτι να μείνει, για να μας θυμίζει την παλιά Τριπολιτσά που γνωρίσαμε, την πόλη με τα όμορφα σπίτια, με τους κήπους και τα λιακωτά, να στηρίξουν αυτή τη προσπάθεια.

Καλούμε τους Δημοτικούς Άρχοντες να δεσμευτούν, ότι θα προστατέψουν ό,τι έχει απομείνει, ακόμη και αν χρειαστεί να συγκρουστούν με οποιαδήποτε συμφέροντα.

Ας αναλογιστούν τι θα γράψει γι' αυτούς η Ιστορία της μικρής μας πόλης, όταν - για να θυμηθούμε τον ποιητή μας:

Καλούμε την Εφορεία Νεοτέρων Μνημείων της Καλαμάτας ν' αναλάβει τις ευθύνες της.

Καλούμε το Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. και τον Αρκάδα Υπουργό του να δει το μέλλον αυτής της πόλης με μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Πιστεύουμε ότι η Πολιτεία πρέπει να ενισχύσει με κάθε τρόπο τους ιδιοκτήτες των παλιών σπιτιών, που με χίλιες θυσίες τα συντηρούν. Αυτό πρέπει να γίνει, όσο υπάρχει ακόμη καιρός. Όσοι από έναν καλώς εννοούμενη συντηρητισμό δεν έδωσαν το σπίτι τους αντιπαροχή, θα αναγκαστούν να το κάνουν, αν δε λάβουν από πουθενά βοήθεια.

Πρέπει να αντιμετωπιστεί επίσης και το γεγονός ότι στους στενούς δρόμους της Τρίπολης υψώνονται τέτοια μεγαθήρια.

Αξιόλογα μεμονωμένα κτίρια, αλλά και σειρές παλαιών σπιτιών στους Ταξιάρχες, στην 28^ης Οκτωβρίου, στην Ερυθρού Σταυρού, πρέπει να διατηρηθούν.

Ας σκεφτούν όλοι, και ιδιαίτερα οι καινούργιοι Δημοτικοί Άρχοντες, ότι η Καλαμάτα βραβεύτηκε για τη διάσωση του οικιστικού της περιβάλλοντος. Εδώ, τι έχουμε να επιδείξουμε; Τις ψησταριές του Πάσχα; Το Μαντζούνειο που καταρρέει;

Ας αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση το γεγονός ότι το παλιό ιστορικό κέντρο και ολόκληρες συνοικίες εκτός αυτού των ευρωπαϊκών πόλεων διαφυλάσσονται ως κόρη οφθαλμού.

Δεν είναι στις προθέσεις μας να αντιδικήσουμε με κανέναν. Δεν αρνιόμαστε το δικαίωμα των πολιτών να αξιοποιούν την περιουσία τους, ούτε η δυνατότητα των επιχειρηματιών, που δραστηριοποιούνται στο χώρο της οικοδομής, να χτίζουν.

Ζητάμε, όμως, λίγη περισσότερη ευαισθησία και ανησυχία για την εικόνα και την αισθητική της πόλης και όχι μόνο αγωνία για την μεγιστοποίηση του κέρδους.

Τα παλιά σπίτια, που πέφτουν ένα - ένα, η αφόρητη ομοιομορφία και η αυτάρεσκη επιδειξιμανία των μεγαθηρίων, που παίρνουν τη θέση τους, δοκιμάζουν τις αντοχές μας.

Η πόλη κάποτε θα μας εκδικηθεί, διώχνοντάς μας, αλλά θα είναι πλέον αργά.