Άρθρα και Κείμενα
Μια Φωνή "Αντάμωσης" κι Ελπίδας
για τους ξεχασμένους Έλληνες της Διασποράς

Μια ελληνίδα γιατρός αγωνίζεται για το ζωντάνεμα του Eλληνισμού
και της Eλληνικής Eκπαίδευσης στην Αργεντινή

Χρήστος Α. Αλεξόπουλος, Τμήμα Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής, Πανεπιστήμιο Πατρών
Ερευνητικός υπεύθυνος του έργου "Αrcadia", http://arcadia.ceid.upatras.gr

"Ο Οδυσσέας άργησε 10 χρόνια για να επιστρέψει στην Ιθάκη. Εγώ θα έλεγα πως επιστρέφω στην Κρήτη, πως επιστρέφω στην Ελλάδα, εικοσιπέντε αιώνες μετά από την στιγμή που όλα άρχισαν εδώ. Εδώ που άρχισε ο στοχασμός, η διαλεκτική, η ποίηση, η φιλοσοφία, απλώς όλα. Εσείς μπορείτε να διαλέξετε τώρα. Μπορείτε να με υπολογίσετε σαν έναν εξόριστο Έλληνα στην Νότιο Αμερική, που επιστρέφει στην πατρίδα του, η να πείτε πως πάντα ήμουν στην Ελλάδα, όχι με το σώμα άλλα με το πνεύμα".

Jorge Luis Borges

Όνειρο και πραγματικότητα

Η μακρινή Αργεντινή, η απέραντη και πολυτάραχη αυτή χώρα των κοινωνικών αντιθέσεων, της παράδοσης και της λογοτεχνίας των γκάουτσος, των μεγάλων λατινοαμερικάνων συγγραφέων και του ερωτισμού των μουσικών και των χορών του tango, της ατέλειωτης πάμπας, των επιβλητικών οροσειρών των Άνδεων και των αχανών παγετώνων της Παταγονίας, ένας τόπος που ενσάρκωσε μια λαϊκή ψυχή ηρωική, νοσταλγική και πονεμένη, για αιώνες τώρα στέγαζε τ' όνειρο και την ελπίδα εκατομμυρίων μεταναστών και όπου γης κατατρεγμένων. Μαζί με τον αγώνα και τη "μοναξιά" της ξενιτιάς. Αλλά και ένας τόπος που, εδώ και πολλά χρόνια, στενάζει κάτω από δικτατορίες, κοινωνικές και πολιτικές αναταραχές και οικονομικές αναταράξεις.

Η χώρα αυτή υπήρξε, ο προορισμός του κύριου ρεύματος των Ελλήνων εποίκων που κατευθύνθηκαν στις χώρες της Ν. Αμερικής προς αναζήτηση καλύτερης τύχης. Ή παρουσία του ελληνικού στοιχείου ανάγεται στο τέλος του 19ου με αρχές του 20ου αιώνα, ενώ αναφέρεται και πολύ προγενέστερη εμφάνιση Ελλήνων. Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, σημειώθηκε έντονο μεταναστευτικό ρεύμα Ελλήνων, κυρίως προσφύγων από την Μικρά Ασία. Λόγω όμως των αλλεπάλληλων δυσμενών οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών συγκυριών, το όνειρο για μια καλύτερη ζωή δεν εκπληρώθηκε για ένα μεγάλο μέρος της ομογένειας. Έτσι το ρεύμα της μετανάστευσης στέρεψε και διακόπηκε οριστικά λίγο πριν το 1980. Σύμφωνα με πηγές του Υπουργείου Εξωτερικών, η ελληνική ομογένεια αριθμεί σήμερα 20.000 άτομα περίπου, ενώ η ελληνορθόδοξη εκκλησία ανεβάζει τον αριθμό αυτό σε 60.000. Δεδομένου λοιπόν του ότι η πρώτη γενιά ήδη συρρικνώνεται και ότι επικρατούν οι μεικτοί γάμοι, το ελληνικό στοιχείο μοιραία οδηγείται σε αφομοίωση. Μεγάλες ελληνικές κοινότητες υπάρχουν στο Μπουένος Άιρες (3), που συγκεντρώνει το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής ομογένειας και σε άλλες μεγάλες πόλεις, ενώ άλλες μικρότερες υπάρχουν διεσπαρμένες σε άλλες περιοχές. Το ελληνικό στοιχείο είναι πλήρως απομονωμένο από την Ελλάδα. Η χώρα δεν βρίσκεται στην εμβέλεια των ελληνικών ΜΜΕ, ενώ η επικοινωνία μεταξύ των ομογενών είναι δύσκολη, αφού δεν υπάρχουν ελληνικές εφημερίδες και ραδιοφωνικές ή τηλεοπτικές εκπομπές. Το όλο πρόβλημα επιτείνει η κακή κατάσταση της οικονομίας και ιδιαίτερα η πρόσφατη μεγάλη οικονομική κρίση του 2001, κατά την οποία η ομογένεια γνώρισε δύσκολες στιγμές, μαζί με τον υπόλοιπο πληθυσμό. Η κρίση εξακολουθεί να μαστίζει τη χώρα μέχρι σήμερα. Οι οικονομίες πολλών ομογενών έχουν εξανεμισθεί, ενώ πολλές τραπεζικές καταθέσεις παραμένουν δεσμευμένες, τη στιγμή που η ισοτιμία του εθνικού νομίσματος έχει μειωθεί κατά 2/3 έναντι του δολαρίου (από 1-1 που ήταν πριν), ενώ ο μέσος μηνιαίος μισθός είναι κατά μέσον όρο 150$. Οι Έλληνες ομογενείς, όπως και οι Αργεντινοί, συνήθισαν πλέον σ' αυτή την κατάσταση, ελπίζοντας ότι θα έρθουν και πάλι καλύτερες μέρες…

Κατάσταση της Ελληνικής Εκπαίδευσης

Αναμφισβήτητα το μεγάλο πρόβλημα για το τμήμα αυτό της Ελληνικής Διασποράς είναι η Ελληνική παιδεία. Το φαινόμενο άλλωστε είναι γενικότερο, αφού εδώ και αρκετά χρόνια η Ελληνική εκπαίδευση στην αμερικανική ήπειρο βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία, γεγονός που προκαλεί σοβαρές ανησυχίες για την συνέχεια της ύπαρξης του Ελληνισμού στην περιοχή. Αυτό εξ' άλλου επισημαίνει και το Συμβούλιο Αποδήμου Ελληνισμού (ΣΑΕ) σε έκθεσή του το 2004, στην οποία μάλιστα διατυπώνει μια δέσμη προτάσεων προς την Ελληνική πολιτεία. Όμως ειδικά στην Αργεντινή, η ελληνική εκπαίδευση βρίσκεται σε δραματική κατάσταση. Η επαφή με τα ελληνικά πράγματα, η διατήρηση της γλώσσας, ακόμα και αυτής της ελληνικής συνείδησης επαφίεται εξ' ολοκλήρου στον κάθε Έλληνα ομογενή. Υπάρχουν ελάχιστα σχολεία, τα οποία λειτουργούν υπό την αιγίδα των μεγαλύτερων τοπικών αστικών ελληνικών κοινοτήτων. Σε ολόκληρη την Αργεντινή λειτουργεί ένα μόνον "κανονικό" σχολείο πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που παρέχει ελληνική εκπαίδευση. Βρίσκεται στο Μπουένος Άϊρες και τελεί υπό την αιγίδα του ομογενειακού συλλόγου "Ελληνική Κοινότητα". Είναι το μοναδικό σχολείο όπου υπηρετούν αποσπασμένοι καθηγητές και δάσκαλοι - 5 περίπου - από το Ελληνικό Υπουργείο Παιδείας. Το πρωί το σχολείο λειτουργεί με μαθήματα που διδάσκονται στα ισπανικά, ενώ το απόγευμα γίνονται μαθήματα στα ελληνικά (4 ώρες). Το αποτέλεσμα είναι ότι, λόγω των μεγάλων αποστάσεων -το Μπουένος Άϊρες έχει σήμερα πληθυσμό 15 εκατ. κατοίκων-, ο αριθμός των ελληνικής καταγωγής μαθητών που παρακολουθούν ελληνικά μαθήματα είναι πολύ μικρός.

Στα υπόλοιπα σχολεία δεν υπάρχουν δάσκαλοι από την Ελλάδα. Η διδασκαλία μαθημάτων ελληνικών γίνεται από εθελοντές ομογενείς που γνωρίζουν καλύτερα τα ελληνικά. Τα μαθήματα παρακολουθούν ελληνικής και μη καταγωγής πολίτες της Αργεντινής. Ενδεικτικά στο σύλλογο "Πανελλήνιο", υπάρχουν σήμερα περίπου 150 μαθητές, μικροί και μεγάλοι, ενώ τα μαθήματα είναι δωρεάν και συνεχίζονται και το καλοκαίρι. Τα μαθήματα γίνονται μια μόνον μέρα την εβδομάδα, αφού οι εθελοντές διδάσκοντες δεν μπορούν να αφήσουν τις κύριες επαγγελματικές τους απασχολήσεις. Παράλληλα, υπάρχει παντελής έλλειψη διδακτικών μέσων και εκπαιδευτικού υλικού: ελληνικών βιβλίων, εφημερίδων, δίσκων μουσικής, τίτλων CD-ROM και DVD με ελληνικές ταινίες. Κάποιες μεμονωμένες ενέργειες αποστολής εκπαιδευτικού υλικού γίνονται κατά καιρούς - όπως π.χ. το 2005 με την αποστολή ενός αριθμού βιβλίων από το Ίδρυμα "Ωνάσης"- δεν αρκούν όμως για να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα. Επιπλέον, οι βιβλιοθήκες των ελληνικών σχολείων είναι ανύπαρκτες έως υποτυπώδεις. Μοναδικό μέσο επικοινωνίας με την Ελλάδα, σαν μέσο άντλησης πηγών αλλά και σαν ελληνική πηγή πληροφόρησης, είναι το Διαδίκτυο.

Η κακή οικονομική συγκυρία επιδεινώνει την κατάσταση της ελληνικής εκπαίδευσης. Έτσι, οι ελληνικές κοινότητες είναι αναγκασμένες να περιστείλουν στο ελάχιστο τις δραστηριότητες και εκδηλώσεις τους, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που σχετίζονται με τα ελληνικά σχολεία. Επιπλέον, καμιά ουσιαστική βοήθεια ή συγκεκριμένη δράση δεν φαίνεται δρομολογείται από τους αρμόδιους φορείς της ελληνικής πολιτείας και τους ομογενειακούς οργανισμούς, πέραν κάποιων ευχολογίων και αορίστων σχεδίων. Πολλοί ομογενείς διατυπώνουν το παράπονο ότι η Ελλάδα δεν στρέφει το βλέμμα της προς τους Έλληνες της Λατινικής Αμερικής. Και δηλώνουν ότι κάτω από τις δύσκολες συνθήκες που ζουν, δίνουν σκληρό αγώνα για να μην χάσουν, αυτοί και τα παιδιά τους, την επαφή με τις ρίζες, την ελληνική παιδεία, την ελληνική συνείδηση.

"Αντάμωμα-Reencuentro con Grecia"

Στην κρίσιμη αυτή περίοδο για το ελληνικό στοιχείο, εμφανίστηκε το 2001 (λίγο πριν την οικονομική κρίση), μια λάμψη ελπίδας, μια εθελοντική ελληνική ραδιοφωνική φωνή. Για να συνενώσει τους Έλληνες ομογενείς σε μια προσπάθεια διάδοσης της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού. Για να διατρανώσει την ανάγκη της "αντάμωσης" με τις ρίζες. Για να κρατήσει τα Ελληνόπουλα κοντά στη γλώσσα και τις παραδόσεις των προγόνων. Πρόκειται για το πρόγραμμα "Αντάμωμα με την Ελλάδα" που μεταδιδόταν κάθε Σάββατο για 5 ολόκληρα χρόνια στα Ελληνικά και Ισπανικά μέσω του ραδιοφωνικού σταθμού Splendid του Μπουένος Άϊρες. Το πρόγραμμα κάλυπτε όλη τη Αργεντινή, αλλά και άλλες χώρες της Ν. Αμερικής, όπως τη Βολιβία, Ουρουγουάη και Χιλή. Ψυχή και εμπνευστής του είναι η Δρ. Χριστίνα Τσαρδίκος, γιατρός χειρούργος, με ειδικότητα την πλαστική χειρουργική, μητέρα τεσσάρων παιδιών, γεννημένη στο Μπουένος Άϊρες, από γονείς με καταγωγή από την Αρκαδία. Η Χριστίνα ευτύχησε ν' ανατραφεί σ' ένα περιβάλλον γεμάτο αγάπη και τρυφερές αναφορές για την Ελλάδα. Η πρώτη γλώσσα που έμαθε ήταν τα ελληνικά. Όταν μεγάλωσε επισκέφτηκε πολλές φορές την Ελλάδα και επιστρέφοντας πήρε μαζί της ένα μεγάλο κομμάτι απ' αυτήν. Όταν όμως έχασε και τους δύο γονείς της, ένοιωσε σαν ξένη στη χώρα που γεννήθηκε και μεγάλωσε και συνειδητοποίησε την ιερή κληρονομιά που της άφησαν: την ελληνική γλώσσα και την ανάγκη να εμπλουτίζει τις γνώσεις της γύρω από την Ελλάδα. Αλλά κυρίως, ότι έχει χρέος να συμβάλλει στο να "ανταμώσουν" και άλλοι με αυτήν. Εδώ και πολλά χρόνια λοιπόν, αγωνίζεται για την εκπλήρωση ενός ονείρου και μιας συλλογικής νοσταλγίας.

Σήμερα. η Δρ. Τσαρδίκος έχει ιδιωτικό ιατρείο στο Μπουένος Άιρες, ενώ παράλληλα διδάσκει Πλαστική Χειρουργική στο Παν/μιο UCA της Αργεντινής. Είναι μέλος επιστημονικών οργανισμών και της "Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών Συγγραφέων των 5 Ηπείρων". Επίσης, έχει γράψει δύο ποιητικές συλλογές, ενώ κατέχει το Πιστοποιητικό Ελληνομάθειας 4ου επιπέδου. Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτύξει πολύπλευρη δραστηριότητα. Εδώ και 6 χρόνια προσφέρει τον εθελοντισμό της, διδάσκοντας κάθε Σάββατο την ελληνική γλώσσα στο σύλλογο "Πανελλήνιο" του Μπουένος Άϊρες. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες, κατάφερε το 2003 και 2004 να συγκεντρώσει ελληνικά βιβλία και να τα παρουσιάσει υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Ελλάδας στη μεγάλη έκθεση βιβλίου του Μπουένος Άΐρες. Φανατική αναγνώστρια ελληνικών εντύπων, ασχολήθηκε παράλληλα με τη συστηματική αναζήτηση ελληνικών πηγών στο Διαδίκτυο. Από το 1999 μάλιστα συνεργάζεται με το πρόγραμμα και το δικτυακό τόπο ΑRCADIA, του Παν/μίου Πατρών, μεταφράζοντας - μεταξύ άλλων - μια έκδοσή του στα ισπανικά.

Έτσι, το 2001 άρχισε με δική της πρωτοβουλία ένα δικό της πρόγραμμα, το "Αντάμωμα", που λειτουργούσε -για εξασφάλιση ευλυγισίας- εκτός ελληνικών κοινοτήτων, αλλά σε πλήρη συνεργασία μαζί τους. Η χρηματοδότησή του στηριζόταν σε μικρές εισφορές (σε πέσος) λίγων ομογενών επιχειρηματιών και αφορούσε μόνον στην πληρωμή του σταθμού, που ανήρχετο σε 600$ μηνιαία (οι ραδιοφωνικοί σταθμοί της χώρας πληρώνονται σε δολάρια). Η Δρ. Τσαρδίκος πλαισίωσε την εκπομπή με μια ομάδα εθελοντών ομογενών συνεργατών της. Η ομάδα επεξεργαζόταν κύρια από το Διαδίκτυο θέματα πολιτισμού, επικαιρότητας και ιστορίας, για να τα προωθήσει κατόπιν στο ραδιοφωνικό πρόγραμμα, που κάθε φορά είχε να προσφέρει και κάτι νέο στους ακροατές, για να προσελκύσει κύρια τη νεολαία με ελληνική καταγωγή, αλλά και Αργεντινούς φιλέλληνες. Το πρόγραμμα μεταδιδόταν ζωντανά μέσω του Διαδικτύου σε όλον τον κόσμο, ενώ ταυτόχρονα εξασφάλιζε σύνδεση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ώστε να δίνονται απαντήσεις στους ακροατές. Η εκπομπή διοργάνωνε διαγωνισμούς γνώσεων ελληνικής ιστορίας, μυθολογίας και λογοτεχνίας. Συμμετείχαν καλεσμένοι μαθητές ελληνικής καταγωγής, που γίνονταν κοινωνοί της ανόθευτης αγάπης για μία πατρίδα, που πολλοί από αυτούς δεν είχαν γνωρίσει, παρά μόνο από τις συζητήσεις των μεγάλων και κάποιες φωτογραφίες. Άλλοτε πάλι παρουσίαζε συνεντεύξεις μελών της ομογένειας ή Ελλήνων προσκεκλημένων, ανταποκρίσεις κλπ. Υπήρχαν πολλές συγκινητικές στιγμές, όταν αντάμωναν μετά από χρόνια συγγενείς και φίλοι που είχαν μεταξύ τους χαθεί, δεκαετίες πριν, ή όταν ξαφνικά εμφανιζόντουσαν απομονωμένοι Έλληνες από μακρινές περιοχές, γεμάτοι λαχτάρα ν' ανταμώσουν με το υπόλοιπο ελληνικό στοιχείο. Ο ραδιοθάλαμος έσφυζε από ζωντάνια, ήταν ένα ζωντανό κανάλι επικοινωνίας για τους Έλληνες της Λατινικής Αμερικής. Μόνη ανταμοιβή των διοργανωτών ήταν η τεράστια απήχηση που είχε η εκπομπή.

Η Δρ. Τσαρδίκος ευτύχησε να επισκεφτεί την Ελλάδα με ξεχωριστό και τιμητικό τρόπο. Στα πλαίσια προγράμματος του Υπουργείου Τύπου και ΜΜΕ εν όψει της Ολυμπιάδας του 2004, προσκλήθηκε σαν δημοσιογράφος-παραγωγός μιας από τις καλύτερες ελληνικές εκπομπές στην περιοχή για να συμμετάσχει στη Συνάντηση Ελλήνων Δημοσιογράφων της Διασποράς που διοργανώθηκε στο Ζάππειο Μέγαρο τον Ιούνιο του 2004. Η αντιπροσωπεία στην οποία συμμετείχε έγινε τιμητικά δεκτή από τον Πρωθυπουργό, τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την Πρόεδρο της Βουλής σε ειδική εκδήλωση στη Βουλή των Ελλήνων.

Επίλογος κι ένα κάλεσμα…

Η ασυγκράτητη υποτίμηση του εθνικού νομίσματος έναντι του δολαρίου μετά το 2001 σύντομα οδήγησε σε αδυναμία συγκέντρωσης του ποσού των 600$ για την πληρωμή του σταθμού. Για ένα μεγάλο διάστημα η ομάδα αναγκάστηκε να καλύπτει εξ ιδίων πόρων τη νομισματική διαφορά που αλματωδώς αυξανόταν. Κάποια στιγμή το πράγμα έφθασε στο απροχώρητο, αφού τα μέλη της εξαντλήσει κάθε περιθώριο "ίδιας" χρηματοδότησης και αφού παράλληλα στάθηκε αδύνατον να βρεθούν νέοι χορηγοί. Έτσι αναγκάστηκαν -πριν μερικούς μήνες- να σταματήσουν το πρόγραμμα. Παρά κάποιες κρούσεις -και σε εκπροσώπους του ΣΑΕ-, μέχρι πριν ένα μήνα δεν είχε απλωθεί από πουθενά χείρα βοηθείας, ενώ από παντού κατέφθαναν εκκλήσεις για να συνεχίσουν το πρόγραμμα. Τελικά η απεγνωσμένη πρόσκληση της ομάδας για οικονομική ενίσχυση, έφθασε μέχρι την Ελλάδα και συνοδεύτηκε πρόσφατα από ευνοϊκές εξελίξεις. Πολλοί πολίτες - από την Ομογένεια και την Ελλάδα - εκδήλωσαν ζωηρό ενδιαφέρον. Αθρόα κατέφθασαν τα ηλεκτρονικά μηνύματα συμπάθειας και συμπαράστασης. Το ενδιαφέρον έγινε τελικά έμπρακτο, αφού πολλά MME στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, παρουσίασαν ήδη -και συνεχίζουν- σχετικά αφιερώματα και άρθρα. Ας σημειωθεί ότι η μόνη οργάνωση που ενδιαφέρθηκε ήταν η "Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών των 5 Ηπείρων", μερικά μέλη της οποίας έστειλαν μάλιστα τις δικές τους εισφορές. Ήδη στο μικρό αυτό διάστημα, το πρόγραμμα φαίνεται να έχει εξασφαλίσει τη συνέχειά του, για μερικούς μήνες ακόμα. Ευχής έργον είναι πάντως η τελική έκβαση να είναι αίσια και οριστική…

Στην Ελλάδα, η Δρ. Τσαρδίκος έχει μερικούς συγγενείς και κάποιους καλούς φίλους στην Πάτρα και στην Αρκαδία. Πάγια επιδίωξή της παραμένει η ενίσχυση των δεσμών της ομογένειας με την πατρίδα και η βελτίωση της ελληνικής παιδείας στον χειμαζόμενο τόπο της. Με μεγάλη χαρά μάλιστα δέχτηκε πρόταση του γράφοντος για ενίσχυση των εκεί ελληνικών σχολείων και των βιβλιοθηκών τους με ελληνικά βιβλία και εκπαιδευτικό υλικό. Έτσι, μετά και από δική του παραίνεση, απευθύνει από την μακρινή της χώρα ένα αίτημα προς την πατρίδα της, για λογαριασμό των ελληνικών κοινοτήτων της Αργεντινής: ζητά την αποστολή βιβλίων εκπαιδευτικού περιεχομένου ή και ανάλογων πολυμεσικών τίτλων (CD-ROM, DVD), για τη δημιουργία και ενίσχυση σχολικών βιβλιοθηκών, όπως και τη διανομή τους στα παιδιά (5-18 ετών) των μελών της Ελληνικής ομογένειας. Την πρωτοβουλία αυτή έχει αναλάβει και προωθεί στην Ελλάδα, σε συνεννόηση και συνεργασία μαζί της, ο γράφων, ο οποίος και καλεί τους ενδιαφερομένους να έλθουν σε επαφή μαζί του. Ιδιαίτερα απευθύνει το παραπάνω αίτημα στο Πανεπιστήμιο Πατρών, τις Νομαρχίες Αρκαδίας και Αχαΐας και τους Δήμους Τριπόλεως και Πατρών. Είναι κι αυτό ένα μικρό, αλλά προσιτό, μέρος μιας ελπίδας κι ενός "Ονείρου". Που πεισματικά κρατούν.

Μπορεί ν' αργήσαμε να "επιστρέψουμε" στην Ελλάδα. Μπορεί και να μην επιστρέψουμε ποτέ. Σημασία όμως έχει το ταξίδι, να βρεθούμε κάποτε συνειδητά κοντά της. Όχι σαν εξόριστοι, αλλά σαν αξιοπρεπείς πολίτες του κόσμου, που ισότιμα μετέχουν της Ελληνικής Παιδείας. Για να γίνουμε κάποτε κι εμείς συνειδητοί κοινωνοί του ότι "όλα άρχισαν εδώ".

 

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ του Εκπαιδευτικού Ομίλου Ακρίδα (Πάτρα).
Copyright 2006 © Χρήστος Α. Αλεξόπουλος
Last updated: 25-06-2007
Copyright 2006 © NOSTOS
Powered by the ARCADIA Project
University of Patras