Θεατρική Ομάδα Τρίπολης

ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ

Ο μπαμπάς ο πόλεμος

“Μαλλιαροπούλειον Θέατρον” Τριπόλεως

Παραστάσεις: από 24 Αυγούστου έως 4 Σεπτεμβρίου 1999



Συντελεστές - Διανομή
Φωτογραφίες

Μπαμπάς ο πόλεμος

Λιγα Λόγια για την Παράσταση

Ο τίτλος του έργου παραπέμπει ευθέως στη γνωστή ρήση του Ηρακλείτου πόλεμος πατήρ πάντων εστί. Το γεγονός ότι η λέξη πατήρ γίνεται στον τίτλο μπαμπάς αποκαλύπτει ευθύς εξ αρχής τη γενική φόρμα που ακολουθεί ο συγγραφέας στην ανάπτυξη του θέματος: δεν πρόκειται να σχολιάσει τη φρίκη του πολέμου χρησιμοποιώντας όλες τις αποχρώσεις του γκρίζου, αλλά θα προσφύγει στα όπλα που προσφέρει η σάτιρα για να κάνει πιο βατή και ευχάριστη για τους πολλούς τη διαδρομή του φιλοσοφικού στοχασμού. Προτιμάει, με άλλα λόγια, αντί για την εύκολη και εντυπωσιάζουσα οδό της σκυθρωπής καταγγελίας, να επιχειρήσει μια δύσκολη σχοινοβασία, προκειμένου να αναζητήσει λύση στο πανάρχαιο ερώτημα για το πώς και τι κινεί τα νήματα της Ιστορίας, με ποιο τρόπο προωθείται ο ανθρώπινος πολιτισμός.

Από τη μια μεριά η κοινή λογική βλέπει πως με τη σύγκρουση των αντιθέτων προκαλούνται καταστροφές, από την άλλη η συλλογική εμπειρία αποδεικνύει πως η σύγκρουση είναι απαραίτητη για να προχωρήσει η Ιστορία. Η ταυτόχρονη παρουσία του λογικού και του άλογου στοιχείου μπορεί να εντοπιστεί εύκολα όχι μόνο με τη μελέτη των ιστορικών δεδομένων αλλά και με την πρόχειρη, έστω, αναδρομή σε γεγονότα και καταστάσεις που απαρτίζουν την Ιστορία του καθενός μας. Μόνο αν δεχθούμε αυτή τη λογική του παράλογου μπορούμε να βρούμε κάποιας μορφής ισορροπία, για να μην πέφτουμε δηλαδή διαρκώς από τη μια έκπληξη στην άλλη, για να μην καταρρεύσουμε σ’ έναν κόσμο που απ’ τη μια πανηγυρίζει για το θρίαμβο της λογικής κι απ’ την άλλη εμφανίζεται παραλογιζόμενος σε καθημερινή βάση. Η μόνη βεβαιότητα, τελικά, για την οποία μπορούμε να είμαστε σίγουροι, είναι πως τίποτα δεν είναι βέβαιο.

Επομένως κι αυτό το έργο μπορεί να συνεχίζεται και πάνω και πέρα από τη σκηνή εις το διηνεκές, με άλλους αντιπάλους στη θέση των αντιπάλων, άλλους φίλους στη θέση των φίλων, με εχθρούς τούς πρώην φίλους και φίλους τους τέως εχθρούς, με τους “Μακεδόνες” και τους “Ροδίους” ν’ αλλάζουν πουκάμισα και να γίνονται πότε πολεμοχαρείς και πότε εραστές της τρυφηλής ζωής κάτω από την προστατευτική ομπρέλα της ειρήνης.

Κάτω, ωστόσο, από τα σούρτα φέρτα των περιπλανήσεων, στα οποία –πλανώμενοι οι άνθρωποι– καταγίνονται με απόλυτη προσήλωση, υπάρχει το μόνιμο τραγικό υπόστρωμα, όπου μετεωρίζεται ένα ερώτημα αναπάντητο ανά τους αιώνες: μήπως το μοναδικό γέρας εν τέλει από όλον αυτό τον ορυμαγδό είναι ένα “πουκάμισο αδειανό”, μια “Ελένη” χωρίς οστά και σάρκα;