Tα Εγκαίνια
Γ. Χρυσούλη
" Τα εγκαίνια" μέσα στο συγχρονικό τους πλαίσιο
Πίσω στην κεντρική σελίδα

 

ραγε, τι ρόλο μπορεί να παίξει, μέσα στα πλαίσια του σημερινού κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι, το νεοελληνικό θεατρικό έργο; Μήπως είναι αφελείς όσοι πιστεύουν πως το ελληνικό θέατρο δεν έχει απολέσει εντελώς τον κριτικό και διεισδυτικό χαρακτήρα του;

Η αλήθεια είναι πως αρκετές φορές το περί ου ο λόγος θέατρο μοιάζει να έχει χάσει τον προσανατολισμό του, μπερδεμένο στις ατραπούς ενός κακώς εννοούμενου διανοουμενισμού ή μιας αμφιλεγόμενης σύμπλευσης προς τα γούστα του ευρύτερου-λεγόμενου -κοινού. Αποτελεί, επιπλέον, γεγονός ότι αξιόλογα νέα ελληνικά θεατρικά έργα δεν έχουμε πολλά, τα τελευταία - τουλάχιστον- χρόνια. Τι συμβαίνει λοιπόν;

Έχουμε την αίσθηση πως, σ' αυτήν την περίπτωση, κάνουν εμφανή την παρουσία τους τα "σημεία των καιρών". Το παγκόσμιο θέατρο- αλλά και η εν γένει καλλιτεχνική δραστηριότητα διεθνώς- περνάει μια μεταβατική περίοδο, η οποία θα ήταν αφύσικο να μην χαρακτηρίζει και την ημεδαπή θεατρική παραγωγή, ιδιαίτερα σε μια εποχή όπου τα ρεύματα και οι τάσεις οποιαδήποτε μορφής ταξιδεύουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Αν προστεθεί σε όλα αυτά και η κακή μεταφορά της έννοιας του μεταμοντερνισμού, που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα με πολλούς τρόπους και από πολλούς ανθρώπους, γίνεται απόλυτα κατανοητό γιατί έντονη είναι η αίσθηση της στασιμότητας και της αμηχανίας και στα θεατρικά πράγματα.

Μια αδιέξοδος στο πρόβλημα του ρεπερτορίου είναι η καταφυγή σε έργα της παλαιότερης θεατρικής παραγωγής, που δεν τα έχει αποδυναμώσει το επικαιρικό στοιχείο. Κι επειδή- εμείς τουλάχιστον- θεωρούμε πως το νεοελληνικό θέατρο έργο όχι μόνο μιλάει μια γλώσσα οικεία (και επομένως αυθεντικότερα προσεγγίσιμη στη θεατρική πράξη), αλλά και δεν έχει- σε πολλές περιπτώσεις- τίποτα να ζηλέψει από τη σύγχρονή του διεθνή παραγωγή, καταφεύγουμε συχνότατα στην επιλογή και παρουσίαση έργων νεοελληνικών. Η ανταπόκριση του κοινού, κατά την παρακολούθηση έργων όπως το " Μεγάλο μας τσίρκο" του Ι. Καμπανέλλη, το "Δάφνες κα ι πικροδάφνες" Κεχαίδη- Χαβιαρά ή το "Mάνα, μητέρα, μαμά" του Γ. Διαλεγμένου, απέδειξε ότι οι επιλογές μας δεν άφηναν ασυγκίνητο κι έναν άλλο βασικό παράγοντα της θεατρικής λειτουργίας, του οποίου συχνά υποτιμάται η νοημοσύνη και δοκιμάζεται το γούστο κατά τις εμφανίσεις "ευκαιριακών" θεατρικών σχημάτων ανά την επαρχία.

"Εμμένοντας" και φέτος στην εγχώρια θεατρική παραγωγή, πραγματοποιούμε την παρουσίαση του έργου "Τα εγκαίνια", που έχει γραφεί από τον Γιάννη Χρυσούλη και τοποθετείται στο χώρο της ελληνικής επαρχίας κατά τη δεκαετία του '80.

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για το συγκεκριμένο έργο.

Σε μια ελληνική κωμόπολη, δύο μικροαστοί με μεγαλεπήβολα σχέδια προσπαθούν να πείσουν έναν καθ' όλα τυπικό και άτολμο δημόσιο υπάλληλο να τους συνδράμει στην υλοποίηση ενός μεγαλόπνοου μεν, "ανήθικου" δε, επιχειρηματικού σχεδίου. Τελικά κατορθώνουν να τον πείσουν και τότε αρχίζουν τα πραγματικά προβλήματα…"Τα εγκαίνια" δεν στηρίζονται, ως θεατρικό έργο, σε ανατροπές και τεχνάσματα. Αποτελούν, κατά κύριο λόγο, μια ψυχολογική μελέτη πάνω σε τύπους ανθρώπων, που εύκολα μπορεί κανείς να συναντήσει στην ελληνική επαρχία και σήμερα. Ο συγγραφέας προσπαθεί να περιγράψει- όχι με βαρύγδουπο τρόπο- την αλλοτρίωση και την σύγχυση του απλού, καθημερινού ανθρώπου, ο οποίος, όντας ανικανοποίητος με τον εαυτό του, είναι έτοιμος να διαστρέψει κάθε ιδανικό και αξία, προκειμένου να δικαιολογήσει τις πράξεις εκείνες που θα του επιτρέψουν να κατακτήσει την πολυπόθητη επιτυχία. Ένας Μακιαβέλι της πλάκας, ένας κενός συμφεροντολόγος, που δρα, δήθεν, σύμφωνα με τους κανόνες του ορθολογισμού, αυτός είναι ο ήρωάς μας- ο οποίος, δυστυχώς, ζει και βασιλεύει στις μέρες μας- και σε βελτιωμένη μάλιστα έκδοση: " Μοντέρνα" συμπεριφορά, αβροί τρόποι, ακριβά ρούχα, μελετημένη επιτήδευση, έτσι ώστε να μην τον αναγνωρίζουν τα επιπόλαια πνεύματα.

Όσον αφορά την δική μας παράσταση, στόχος μας ήταν- με ένα έργο όπως "Τα εγκαίνια"- να εγκαινιάσουμε (ως προς τα δικά μας μέτρα και δεδομένα, φυσικά) ένα νέο τρόπο παρουσίασης του θεατρικού κειμένου, αξιοποιώντας την δυναμική της κινηματογραφικής εικόνας και προβολής . Κατά κάποιον τρόπο, το ίδιο το έργο μας υπέβαλε αυτή την επιλογή. Σ' εσάς, αγαπητοί θεατές, απομένει να κρίνετε αν η δομική μας αυτή επιλογή ήταν επιτυχημένη.

Γεωργία Δάλκου

 


Πίσω στην κεντρική σελίδα

Copyright 2003© - ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΡΙΠΟΛΗΣ
Τελευταία ενημέρωση:07/01/2003